Müddessir Suresi

يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡمُدَّثِّرُ ﴿1﴾

yâ eyyühe-lmüddeŝŝir.

1. Ey örtüsüne bürünen!

قُمۡ فَأَنذِرۡ ﴿2﴾

ḳum feenẕir.

2. Kalk ve uyar!

وَرَبَّكَ فَكَبِّرۡ ﴿3﴾

verabbeke fekebbir.

3. Sadece rabbinin büyüklüğünü dile getir.

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرۡ ﴿4﴾

veŝiyâbeke feṭahhir.

4. Elbiseni tertemiz tut.

وَٱلرُّجۡزَ فَٱهۡجُرۡ ﴿5﴾

verrucze fehcür.

5. Her türlü pislikten uzak dur.

وَلَا تَمۡنُن تَسۡتَكۡثِرُ ﴿6﴾

velâ temnün testekŝir.

6. Yaptığın iyiliği çok görerek başa kakma.

وَلِرَبِّكَ فَٱصۡبِرۡ ﴿7﴾

velirabbike faṣbir.

7. Rabbinin rızâsına ermek için sabret.

فَإِذَا نُقِرَ فِي ٱلنَّاقُورِ ﴿8﴾

feiẕâ nüḳira fi-nnâḳûr.

8. Sûra üflendiği zaman;

فَذَٰلِكَ يَوۡمَئِذࣲ يَوۡمٌ عَسِيرٌ ﴿9﴾

feẕâlike yevmeiẕiy yevmün `asîr.

9. İşte o gün zorlu bir gündür;

عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ غَيۡرُ يَسِيرࣲ‏ ﴿10﴾

`ale-lkâfirîne gayru yesîr.

10. İnkârcılar için hiç de kolay olmayan bir gündür.

ذَرۡنِي وَمَنۡ خَلَقۡتُ وَحِيدࣰ ا ﴿11﴾

ẕernî vemen ḫalaḳtü veḥîdâ.

11. Yarattığım o şahsı (cezalandırmak üzere) tek başına bana bırak!

وَجَعَلۡتُ لَهُۥ مَالࣰ ا مَّمۡدُودࣰ ا ﴿12﴾

vece`altü lehû mâlem memdûdâ.

12–13. Kendisine geniş bir servet ve gözü önünde duran oğullar verdiğim;

وَبَنِينَ شُهُودࣰ ا ﴿13﴾

vebenîne şühûdâ.

وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمۡهِيدࣰ ا ﴿14﴾

vemehhettü lehû temhîdâ.

14–15. Önüne nimetleri serdikçe serdiğim, arkasından daha fazla vermemi bekleyen kişiyi!

ثُمَّ يَطۡمَعُ أَنۡ أَزِيدَ ﴿15﴾

ŝümme yaṭme`u en ezîd.

كَلَّآۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِأٓيَٰتِنَا عَنِيدࣰ ا ﴿16﴾

kellâ. innehû kâne liâyâtinâ `anîdâ.

16. Hayır, umduğu gibi olmayacak! Çünkü o, âyetlerimize karşı inatla direnmektedir.

سَأُرۡهِقُهُۥ صَعُودًا ﴿17﴾

seürhiḳuhû ṣa`ûdâ.

17. Ben de onu sarp bir yokuşa süreceğim!

إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ﴿18﴾

innehû fekkera veḳaddera.

18. O, düşündü taşındı, ölçtü biçti.

فَقُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ ﴿19﴾

feḳutile keyfe ḳaddera.

19. Kahrolası, ne biçim ölçtü biçti!

ثُمَّ قُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ ﴿20﴾

ŝümme ḳutile keyfe ḳaddera.

20. Sonra kahrolası ne biçim ölçtü biçti!

ثُمَّ نَظَرَ ﴿21﴾

ŝümme neżara.

21. Sonra baktı.

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿22﴾

ŝümme `abese vebesera.

22. Sonra kaşlarını çattı, suratını astı.

ثُمَّ أَدۡبَرَ وَٱسۡتَكۡبَرَ ﴿23﴾

ŝümme edbera vestekbera.

23. En sonunda sırtını dönüp gitti ve kibrine yenildi.

فَقَالَ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرࣱ يُؤۡثَرُ ﴿24﴾

feḳâle in hâẕâ illâ siḥruy yü'ŝer.

24. “Bu” dedi, “Olsa olsa eskilerden nakledilmiş bir sihirdir.

إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا قَوۡلُ ٱلۡبَشَرِ ﴿25﴾

in hâẕâ illâ ḳavlü-lbeşer.

25. Bu, insan sözünden başka bir şey değildir.”

سَأُصۡلِيهِ سَقَرَ ﴿26﴾

seuṣlîhi seḳara.

26. Ben onu sekara (cehenneme) sokacağım.

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سَقَرُ ﴿27﴾

vemâ edrâke mâ seḳar.

27. Sen bilir misin sekar nedir?

لَا تُبۡقِي وَلَا تَذَرُ ﴿28﴾

lâ tübḳî velâ teẕer.

28. Bitirir ama yok olmaya da bırakmaz;

لَوَّاحَةࣱ لِّلۡبَشَرِ ﴿29﴾

levvâḥatül lilbeşer.

29. İnsanları kavurur.

عَلَيۡهَا تِسۡعَةَ عَشَرَ ﴿30﴾

`aleyhâ tis`ate `aşer.

30. Orada on dokuz görevli vardır.

وَمَا جَعَلۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةࣰۖ وَمَا جَعَلۡنَا عِدَّتَهُمۡ إِلَّا فِتۡنَةࣰ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ لِيَسۡتَيۡقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَيَزۡدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِيمَٰنࣰ ا وَلَا يَرۡتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضࣱ وَٱلۡكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلࣰ اۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهۡدِي مَن يَشَآءُۚ وَمَا يَعۡلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكۡرَىٰ لِلۡبَشَرِ ﴿31﴾

vemâ ce`alnâ aṣḥâbe-nnâri illâ melâikeh. vemâ ce`alnâ `iddetehüm illâ fitnetel lilleẕîne keferû liyesteyḳine-lleẕîne ûtü-lkitâbe veyezdâde-lleẕîne âmenû îmânev velâ yertâbe-lleẕîne ûtü-lkitâbe velmü'minûne veliyeḳûle-lleẕîne fî ḳulûbihim meraḍuv velkâfirûne mâẕâ erâde-llâhü bihâẕâ meŝelâ. keẕâlike yüḍillü-llâhü mey yeşâü veyehdî mey yeşâ'. vemâ ya`lemü cünûde rabbike illâ hû. vemâ hiye illâ ẕikrâ lilbeşer.

31. Biz cehennemin işlerine bakmakla yalnız melekleri görevlendirmişizdir. Onların sayısını da inkâr edenler için sadece bir imtihan vesilesi yaptık ki böylelikle kendilerine kitap verilenler kesin bilgi edinsinler, inananların imanı artsın; kendilerine kitap verilenler ve müminler şüpheye düşmesinler; kalplerinde hastalık bulunanlar ve inkârcılar da, “Allah bu sayı misaliyle ne demek istemiş olabilir?” desinler. İşte Allah böylece dilediğini sapkınlıkta bırakır, dilediğine de doğru yolu gösterir. Rabbinin ordularını kendisinden başkası bilmez. İşte bu, insanlık için sadece bir öğüttür.

كَلَّا وَٱلۡقَمَرِ ﴿32﴾

kellâ velḳamer.

32. Hayır hayır (öğüt almazlar). Aya andolsun!

وَٱلَّيۡلِ إِذۡ أَدۡبَرَ ﴿33﴾

velleyli iẕ edbera.

33. Dönüp gitmekte olan geceye;

وَٱلصُّبۡحِ إِذَآ أَسۡفَرَ ﴿34﴾

veṣṣubḥi iẕâ esfera.

34. Ağarmakta olan sabaha andolsun ki,

إِنَّهَا لَإِحۡدَى ٱلۡكُبَرِ ﴿35﴾

innehâ leiḥde-lküber.

35–37. O (cehennem), insanlar için, sizden ileri gitmek ya da geri kalmak isteyen kimseler için uyarıcı büyük cezalardan biridir.

نَذِيرࣰ ا لِّلۡبَشَرِ ﴿36﴾

neẕîral lilbeşer.

لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَتَقَدَّمَ أَوۡ يَتَأَخَّرَ ﴿37﴾

limen şâe minküm ey yeteḳaddeme ev yeteeḫḫar.

كُلُّ نَفۡسِۭ بِمَا كَسَبَتۡ رَهِينَةٌ ﴿38﴾

küllü nefsim bimâ kesebet rahîneh.

38. Her nefis, yaptıklarına karşılık tutulan bir rehindir;

إِلَّآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡيَمِينِ ﴿39﴾

illâ aṣḥâbe-lyemîn.

39. Ancak hakkın ve erdemin tarafında olanlar başka:

فِي جَنَّٰتࣲ يَتَسَآءَلُونَ ﴿40﴾

fî cennâtin. yetesâelûn.

40–41. Onlar cennetlerdedir; günahkârlar hakkında birbirlerine sorular sorarlar?

عَنِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ ﴿41﴾

`ani-lmücrimîn.

مَا سَلَكَكُمۡ فِي سَقَرَ ﴿42﴾

mâ selekeküm fî seḳara.

42. “Sizi şu yakıcı ateşe sokan nedir?”

قَالُواْ لَمۡ نَكُ مِنَ ٱلۡمُصَلِّينَ ﴿43﴾

ḳâlû lem nekü mine-lmüṣallîn.

43. Onlar şöyle cevap verirler: “Biz namaz kılanlardan değildik;

وَلَمۡ نَكُ نُطۡعِمُ ٱلۡمِسۡكِينَ ﴿44﴾

velem nekü nuṭ`imü-lmiskîn.

44. Yoksulu doyurmuyorduk;

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلۡخَآئِضِينَ ﴿45﴾

vekünnâ neḫûḍu me`a-lḫâiḍîn.

45. (Günaha) dalanlarla birlikte biz de dalıyorduk,

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ﴿46﴾

vekünnâ nükeẕẕibü biyevmi-ddîn.

46. Ceza gününü de asılsız sayıyorduk,

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلۡيَقِينُ ﴿47﴾

ḥattâ etâne-lyeḳîn.

47. Sonunda bize ölüm geldi çattı.”

فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ ﴿48﴾

femâ tenfe`uhüm şefâ`atü-şşâfi`în.

48. Artık şefaatçilerin şefaati onlara fayda vermez.

فَمَا لَهُمۡ عَنِ ٱلتَّذۡكِرَةِ مُعۡرِضِينَ ﴿49﴾

femâ lehüm `ani-tteẕkirati mü`riḍîn.

49–51. Böyle iken onlara ne oluyor ki âdeta aslandan ürküp kaçan yaban eşekleri gibi öğütten yüz çevirip kaçıyorlar!

كَأَنَّهُمۡ حُمُرࣱ مُّسۡتَنفِرَةࣱ‏ ﴿50﴾

keennehüm ḥumürum müstenfirah.

فَرَّتۡ مِن قَسۡوَرَةِۭ ﴿51﴾

ferrat min ḳasverah.

بَلۡ يُرِيدُ كُلُّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ أَن يُؤۡتَىٰ صُحُفࣰ ا مُّنَشَّرَةࣰ‏ ﴿52﴾

bel yürîdü küllü-mriim minhüm ey yü'tâ ṣuḥufem müneşşerah.

52. (Uyarıcılardan) öğüt almak yerine onlardan her biri, kendisine, açılmış sahîfeler (ilâhî vahiy) verilmesini istiyor.

كَلَّاۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ ﴿53﴾

kellâ. bel lâ yeḫâfûne-l'âḫirah.

53. Hayır! Aslında onlar âhiretten korkmuyorlar.

كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذۡكِرَةࣱ‏ ﴿54﴾

kellâ innehû teẕkirah.

54. Asla! Ama bilsinler ki bu, gerçekten bir öğüttür, uyarıdır!

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿55﴾

femen şâe ẕekerah.

55. Dileyen ondan öğüt alır.

وَمَا يَذۡكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ هُوَ أَهۡلُ ٱلتَّقۡوَىٰ وَأَهۡلُ ٱلۡمَغۡفِرَةِ ﴿56﴾

vemâ yeẕkürûne illâ ey yeşâe-llâh. hüve ehlü-ttaḳvâ veehlü-lmagfirah.

56. Ve Allah dilemeksizin onlar öğüt alamazlar. Sakınılmaya lâyık olan da O’dur, mağfiret sahibi de O’dur.