Kıyâme Suresi

لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ ﴿1﴾

lâ uḳsimü biyevmi-lḳiyâmeh.

1. Sandıkları gibi değil, kıyamet gününe yemin ederim!

وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿2﴾

velâ uḳsimü binnefsi-llevvâmeh.

2. Öyle değil, kendini kınayan nefse yemin ederim!

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿3﴾

eyaḥsebü-l'insânü ellen necme`a `iżâmeh.

3. İnsan, kemiklerini toplayıp birleştiremeyeceğimizi mi sanıyor?

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ ﴿4﴾

belâ ḳâdirîne `alâ en nüsevviye benâneh.

4. Evet, parmaklarına varıncaya kadar yeniden yapmaya gücümüz yeter.

بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿5﴾

bel yürîdü-l'insânü liyefcüra emâmeh.

5. Fakat insanoğlu önündeki zaman içinde de günah işlemeye (bugünden) istekli durur.

يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ ﴿6﴾

yes'elü eyyâne yevmü-lḳiyâmeh.

6. “Kıyamet günü ne zamanmış?” diye soruyor.

فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ ﴿7﴾

feiẕâ beriḳa-lbeṣar.

7–9. Göz dehşetle açıldığı, ay tutulduğu, güneşle ay birleştirildiği zaman;

وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ ﴿8﴾

veḫasefe-lḳamer.

وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ ﴿9﴾

vecümi`a-şşemsü velḳamer.

يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ ﴿10﴾

yeḳûlü-l'insânü yevmeiẕin eyne-lmeferr.

10. İşte o gün insan “Kaçacak yer var mı?” diyecektir.

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿11﴾

kellâ lâ vezer.

11. Hayır, sığınacak bir yer yoktur!

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ ﴿12﴾

ilâ rabbike yevmeiẕin-lmüsteḳarr.

12. O gün varıp durulacak yer sadece rabbinin huzurudur.

يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿13﴾

yünebbeü-l'insânü yevmeiẕim bimâ ḳaddeme veeḫḫar.

13. O gün insana yaptığı ve yapmadığı her şey hakkında bilgi verilecektir.

بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةࣱ‏ ﴿14﴾

beli-l'insânü `alâ nefsihî beṣîrah.

14–15. Artık insan, mazeretlerini sayıp dökse de kendine kendisi tanıktır.

وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿15﴾

velev elḳâ me`âẕîrah.

لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ ﴿16﴾

lâ tüḥarrik bihî lisâneke lita`cele bih.

16. Onu zihnine bir an önce kaydetmek için, okumada acele etme.

إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ ﴿17﴾

inne `aleynâ cem`ahû veḳur'âneh.

17. Onu zihninde toplayıp okumanı sağlama işi bize aittir.

فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ ﴿18﴾

feiẕâ ḳara'nâhü fettebi` ḳur'âneh.

18. O halde onu okuduğumuz zaman sen onun okunuşunu takip et.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ ﴿19﴾

ŝümme inne `aleynâ beyâneh.

19. Sonra onu anlatmak elbette bize aittir.

كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ ﴿20﴾

kellâ bel tüḥibbûne-l`âcileh.

20. Hayır (ey insanlar)! Doğrusu siz çabucak gelip geçeni seviyorsunuz,

وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ ﴿21﴾

veteẕerûne-l'âḫirah.

21. Âhireti ise bir yana bırakıyorsunuz.

وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ نَّاضِرَةٌ ﴿22﴾

vucûhüy yevmeiẕin nâḍirah.

22–23. Oysa o gün bir kısım yüzler rablerine bakarak mutlulukla parıldayacak;

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةࣱ‏ ﴿23﴾

ilâ rabbihâ nâżirah.

وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةࣱ‏ ﴿24﴾

vevucûhüy yevmeiẕim bâsirah.

24–25. Bir kısım yüzler ise o gün insanın belini kıracak bir felâketi sezerek sararıp solacaktır.

تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةࣱ‏ ﴿25﴾

teżunnü ey yüf`ale bihâ fâḳirah.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ ﴿26﴾

kellâ iẕâ belegati-tterâḳiy.

26. Hayır artık çok geç! Can boğaza gelip dayandığında;

وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقࣲ‏ ﴿27﴾

veḳîle men râḳ.

27. “Yok mu bir şifacı?” dendiğinde;

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ ﴿28﴾

veżanne ennehü-lfirâḳ.

28. (Hasta) bunun beklenen ayrılış olduğunu anladığında;

وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿29﴾

velteffeti-ssâḳu bissâḳ.

29. Ve bacaklar birbirine dolaştığında;

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ ﴿30﴾

ilâ rabbike yevmeiẕin-lmesâḳ.

30. İşte o gün sevkedilen yer sadece rabbinin huzurudur.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿31﴾

felâ ṣaddeḳa velâ ṣallâ.

31. Vaktiyle o hakka inanmamış, namaz da kılmamıştı.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿32﴾

velâkin keẕẕebe vetevellâ.

32. Aksine inkâr etmiş, haktan yüz çevirmişti.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿33﴾

ŝümme ẕehebe ilâ ehlihî yetemeṭṭâ.

33. Sonra da çalım sata sata yürüyüp yandaşlarına gitmişti.

أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ ﴿34﴾

evlâ leke feevlâ.

34. (Ey insan!) Acı sonun yaklaştıkça yaklaşıyor!

ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ ﴿35﴾

ŝümme evlâ leke feevlâ.

35. Evet o sana yaklaştıkça yaklaşıyor!

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى ﴿36﴾

eyaḥsebü-l'insânü ey yütrake südâ.

36. İnsan, kendisinin başı boş bırakılacağını mı sanır?

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةࣰ مِّن مَّنِيࣲّ يُمۡنَىٰ ﴿37﴾

elem yekü nuṭfetem mim meniyyiy yümnâ.

37. O akıtılan meniden bir damlacık (sperm) değil miydi?

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةࣰ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿38﴾

ŝümme kâne `aleḳaten feḫaleḳa fesevvâ.

38. Sonra o, alaka (asılıp tutunan zigot) olmuş, derken Allah onu yaratıp şekillendirmiş;

فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ﴿39﴾

fece`ale minhü-zzevceyni-ẕẕekera vel'ünŝâ.

39. Ondan iki eşi, erkek ve dişiyi yaratmıştır.

أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ ﴿40﴾

eleyse ẕâlike biḳâdirin `alâ ey yuḥyiye-lmevtâ.

40. Peki bütün bunları yapan, ölüleri diriltemez mi?