Sâffât Suresi

وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفࣰّ ا ﴿1﴾

veṣṣâffâti ṣaffâ.

1–4. Sıra sıra dizilmiş olanlara, (yanlışları) engellemeye çalışanlara ve anmak için okuyanlara andolsun ki kuşkusuz tanrınız bir tekdir.

فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجۡرࣰ ا ﴿2﴾

fezzâcirâti zecrâ.

فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكۡرًا ﴿3﴾

fettâliyâti ẕikrâ.

إِنَّ إِلَٰهَكُمۡ لَوَٰحِدࣱ‏ ﴿4﴾

inne ilâheküm levâḥid.

رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا وَرَبُّ ٱلۡمَشَٰرِقِ ﴿5﴾

rabbü-ssemâvâti vel'arḍi vemâ beynehümâ verabbü-lmeşâriḳ.

5. O, göklerin, yerin, bunlar arasındakilerin rabbi ve doğuların rabbidir.

إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنۡيَا بِزِينَةٍ ٱلۡكَوَاكِبِ ﴿6﴾

innâ zeyyenne-ssemâe-ddünyâ bizînetini-lkevâkib.

6. Biz yakın semayı yıldızların güzelliğiyle bezedik.

وَحِفۡظࣰ ا مِّن كُلِّ شَيۡطَٰنࣲ مَّارِدࣲ‏ ﴿7﴾

veḥifżam min külli şeyṭânim mârid.

7. Ve (onu) her türlü isyankâr şeytanî güce karşı koruduk.

لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلۡمَلَإِ ٱلۡأَعۡلَىٰ وَيُقۡذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبࣲ‏ ﴿8﴾

lâ yessemme`ûne ile-lmelei-l'a`lâ veyuḳẕefûne min külli cânib.

8–9. Onlar artık o yüce topluluğu dinleyemezler, (bölgeden) uzaklaştırmak için üzerlerine her yönden atış yapılır; ayrıca onlar (âhirette de) bitmez bir azaba çarptırılacaklardır.

دُحُورࣰ اۖ وَلَهُمۡ عَذَابࣱ وَاصِبٌ ﴿9﴾

düḥûrav velehüm `aẕâbüv vâṣib.

إِلَّا مَنۡ خَطِفَ ٱلۡخَطۡفَةَ فَأَتۡبَعَهُۥ شِهَابࣱ ثَاقِبࣱ‏ ﴿10﴾

illâ men ḫaṭife-lḫaṭfete feetbe`ahû şihâbün ŝâḳib.

10. Ancak, (o yüce topluluktan) bir bilgi kırıntısı kapan olursa onu da delip geçen bir ışık topu kovalar.

فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَهُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَم مَّنۡ خَلَقۡنَآۚ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّن طِينࣲ لَّازِبِۭ ﴿11﴾

festeftihim ehüm eşeddü ḫalḳan em men ḫalaḳnâ. innâ ḫalaḳnâhüm min ṭînil lâzib.

11. Şimdi o inkârcılardan şu sorunun cevabını iste: Kendilerini yaratmak mı daha zor, yoksa başka yarattıklarımızı mı? Biz onları yapışkan bir çamurdan yarattık.

بَلۡ عَجِبۡتَ وَيَسۡخَرُونَ ﴿12﴾

bel `acibte veyesḫarûn.

12. Doğrusu sen hayranlık duydun, onlarsa alay etmektedirler.

وَإِذَا ذُكِّرُواْ لَا يَذۡكُرُونَ ﴿13﴾

veiẕâ ẕükkirû lâ yeẕkürûn.

13. Kendilerine öğüt verildiğinde gerekli öğüdü almıyorlar.

وَإِذَا رَأَوۡاْ ءَايَةࣰ يَسۡتَسۡخِرُونَ ﴿14﴾

veiẕâ raev âyetey yestesḫirûn.

14. İlâhî bir işaret gördüklerinde alaya alıyorlar;

وَقَالُوٓاْ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرࣱ مُّبِينٌ ﴿15﴾

veḳâlû in hâẕâ illâ siḥrum mübîn.

15. Ve “Bu” diyorlar, “Apaçık sihirden başka bir şey değil.

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابࣰ ا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ ﴿16﴾

eiẕâ mitnâ vekünnâ türâbev ve`iżâmen einnâ lemeb`ûŝûn.

16. Sahi biz, ölüp de toprak ve kemik yığını haline gelmişken yeniden mi diriltilecekmişiz?

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ ﴿17﴾

eveâbâüne-l'evvelûn.

17. Geçmişteki atalarımız da mı?”

قُلۡ نَعَمۡ وَأَنتُمۡ دَٰخِرُونَ ﴿18﴾

ḳul ne`am veentüm dâḫirûn.

18. De ki: “Evet, hem de burnunuz yere sürtülerek!”

فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةࣱ وَٰحِدَةࣱ فَإِذَا هُمۡ يَنظُرُونَ ﴿19﴾

feinnemâ hiye zecratüv vâḥidetün feiẕâ hüm yenżurûn.

19. Kuşkusuz o, bir tek korkunç sesten ibarettir; bunun ardından onlar şaşkınlıkla etrafa bakıyor olacaklar!

وَقَالُواْ يَٰوَيۡلَنَا هَٰذَا يَوۡمُ ٱلدِّينِ ﴿20﴾

veḳâlû yâ veylenâ hâẕâ yevmü-ddîn.

20. “Eyvah” diyecekler, “İşte hesap günü!”

هَٰذَا يَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِ ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿21﴾

hâẕâ yevmü-lfaṣli-lleẕî küntüm bihî tükeẕẕibûn.

21. Evet, bu, asılsız olduğunu savunduğunuz yargı günüdür.

۞ٱحۡشُرُواْ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ وَأَزۡوَٰجَهُمۡ وَمَا كَانُواْ يَعۡبُدُونَ ﴿22﴾

uḥşürü-lleẕîne żalemû veezvâcehüm vemâ kânû ya`büdûn.

22–23. (Allah, görevlilere buyurur:) “Toplayın o zalimleri, onların yoldaşlarını ve Allah’ın dışında taptıklarını! Hepsini cehennemin yoluna sürün!”

مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهۡدُوهُمۡ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلۡجَحِيمِ ﴿23﴾

min dûni-llâhi fehdûhüm ilâ ṣirâṭi-lceḥîm.

وَقِفُوهُمۡۖ إِنَّهُم مَّسۡـُٔولُونَ ﴿24﴾

veḳifûhüm innehüm mes'ûlûn.

24. “Ve durdurun onları; çünkü sorguya çekilecekler!”

مَا لَكُمۡ لَا تَنَاصَرُونَ ﴿25﴾

mâ leküm lâ tenâṣarûn.

25. “(Ey inkârcılar!) Size ne oldu ki şimdi birbirinize yardım etmiyorsunuz?”

بَلۡ هُمُ ٱلۡيَوۡمَ مُسۡتَسۡلِمُونَ ﴿26﴾

bel hümü-lyevme müsteslimûn.

26. Evet, o gün onlar artık çaresiz boyun eğmişlerdir.

وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَسَآءَلُونَ ﴿27﴾

veaḳbele ba`ḍuhüm `alâ ba`ḍiy yetesâelûn.

27. Biri diğerine yönelir, karşılıklı birbirini sorumlu tutup suçlarlar.

قَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ كُنتُمۡ تَأۡتُونَنَا عَنِ ٱلۡيَمِينِ ﴿28﴾

ḳâlû inneküm küntüm te'tûnenâ `ani-lyemîn.

28. Derler ki: “Siz, evet siz, bize iyi niyetliymiş gibi görünerek gelirdiniz.”

قَالُواْ بَل لَّمۡ تَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ ﴿29﴾

ḳâlû bel lem tekûnû mü'minîn.

29. Diğerleri, “Aksine” derler, “Siz inanmış kimseler değildiniz.

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيۡكُم مِّن سُلۡطَٰنِۭۖ بَلۡ كُنتُمۡ قَوۡمࣰ ا طَٰغِينَ ﴿30﴾

vemâ kâne lenâ `aleyküm min sülṭân. bel küntüm ḳavmen ṭâgîn.

30. Bizim, sizin üzerinizde hiçbir etkili baskımız olmamıştı; bilâkis siz azgın bir topluluktunuz.

فَحَقَّ عَلَيۡنَا قَوۡلُ رَبِّنَآۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ ﴿31﴾

feḥaḳḳa `aleynâ ḳavlü rabbinâ. innâ leẕâiḳûn.

31. Sonuçta rabbimizin hükmünü hepimiz hak ettik; artık (gerekli cezayı) mutlaka tadacağız.

فَأَغۡوَيۡنَٰكُمۡ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ ﴿32﴾

feagveynâküm innâ künnâ gâvîn.

32. Evet, sizi saptırdık, çünkü biz kendimiz sapmıştık.”

فَإِنَّهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ فِي ٱلۡعَذَابِ مُشۡتَرِكُونَ ﴿33﴾

feinnehüm yevmeiẕin fi-l`aẕâbi müşterikûn.

33. O gün onlar azap görmede ortaktırlar.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِينَ ﴿34﴾

innâ keẕâlike nef`alü bilmücrimîn.

34. İşte biz suçlulara böyle yaparız!

إِنَّهُمۡ كَانُوٓاْ إِذَا قِيلَ لَهُمۡ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسۡتَكۡبِرُونَ ﴿35﴾

innehüm kânû iẕâ ḳîle lehüm lâ ilâhe ille-llâhü yestekbirûn.

35. Ne zaman onlara, “Allah’tan başka tanrı yoktur” denilse küstahlık edip kibre kapılırlar.

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓاْ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرࣲ مَّجۡنُونِۭ ﴿36﴾

veyeḳûlûne einnâ letârikû âlihetinâ lişâ`irim mecnûn.

36. “Cinlere kapılmış bir şairin sözüyle tanrılarımızı mı bırakacağız!” derler.

بَلۡ جَآءَ بِٱلۡحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿37﴾

bel câe bilḥaḳḳi veṣaddeḳa-lmürselîn.

37. Aksine o, gerçeği getirdi, Allah’ın diğer elçilerini de doğruladı.

إِنَّكُمۡ لَذَآئِقُواْ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡأَلِيمِ ﴿38﴾

inneküm leẕâiḳu-l`aẕâbi-l'elîm.

38. Ama siz, o acı azabı tadacaksınız!

وَمَا تُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ ﴿39﴾

vemâ tüczevne illâ mâ küntüm ta`melûn.

39. Ve sadece yapmış olduklarınızdan dolayı cezalandırılacaksınız.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ ﴿40﴾

illâ `ibâde-llâhi-lmuḫleṣîn.

40. Ancak, Allah’ın samimi kulları bu cezanın dışındadır.

أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ رِزۡقࣱ مَّعۡلُومࣱ‏ ﴿41﴾

ülâike lehüm rizḳum ma`lûm.

41. Onlar için belirli bir rızık vardır:

فَوَٰكِهُ وَهُم مُّكۡرَمُونَ ﴿42﴾

fevâkih. vehüm mükramûn.

42. Türlü meyveler… Onlara nice ikramlarda bulunulacaktır;

فِي جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿43﴾

fî cennâti-nne`îm.

43. Nimetlerle dolu cennetlerde;

عَلَىٰ سُرُرࣲ مُّتَقَٰبِلِينَ ﴿44﴾

`alâ sürurim müteḳâbilîn.

44. Karşılıklı oturdukları tahtlar üzerinde.

يُطَافُ عَلَيۡهِم بِكَأۡسࣲ مِّن مَّعِينِۭ ﴿45﴾

yüṭâfü `aleyhim bike'sim mim me`în.

45. Aralarında, kaynaktan doldurulmuş kadehler dolaştırılır;

بَيۡضَآءَ لَذَّةࣲ لِّلشَّٰرِبِينَ ﴿46﴾

beyḍâe leẕẕetil lişşâribîn.

46. Bembeyaz; içenlere lezzet verir.

لَا فِيهَا غَوۡلࣱ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ ﴿47﴾

lâ fîhâ gavlüv velâ hüm `anhâ yünzefûn.

47. İçenlere dokunmaz, ondan sarhoş da olmazlar.

وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينࣱ‏ ﴿48﴾

ve`indehüm ḳâṣirâtu-ṭṭarfi `în.

48–49. Yanlarında da eşinden başkasına bakmayan ceylan gözlü, gün görmemiş güzel tenli kadınlar bulunur.

كَأَنَّهُنَّ بَيۡضࣱ مَّكۡنُونࣱ‏ ﴿49﴾

keennehünne beyḍum meknûn.

فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَسَآءَلُونَ ﴿50﴾

feaḳbele ba`ḍuhüm `alâ ba`ḍiy yetesâelûn.

50. (Cennet sohbetinde) birbirine dönüp karşılıklı sorular sorarlar.

قَالَ قَآئِلࣱ مِّنۡهُمۡ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينࣱ‏ ﴿51﴾

ḳâle ḳâilüm minhüm innî kâne lî ḳarîn.

51. İçlerinden biri şöyle der: “Benim bir arkadaşım vardı;

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلۡمُصَدِّقِينَ ﴿52﴾

yeḳûlü einneke lemine-lmüṣaddiḳîn.

52. Derdi ki: Sen de onaylıyor musun gerçekten?

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابࣰ ا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ ﴿53﴾

eiẕâ mitnâ vekünnâ türâbev ve`iżâmen einnâ lemedînûn.

53. Biz, ölüp de toprak ve kemik yığını haline gelmişken mutlaka hesaba çekilecekmişiz öyle mi?”

قَالَ هَلۡ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ﴿54﴾

ḳâle hel entüm müṭṭali`ûn.

54. Ve ekler: “Şimdi dönüp bakar mısınız (ona)?”

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ ﴿55﴾

feṭṭale`a feraâhü fî sevâi-lceḥîm.

55. Sonra kendisi dönüp bakar ve arkadaşını cehennemin ortasında görür.

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ ﴿56﴾

ḳâle tellâhi in kitte letürdîn.

56. “Allah’a yemin ederim ki” der, “Neredeyse beni de mahvedecektin!

وَلَوۡلَا نِعۡمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ ﴿57﴾

velevlâ ni`metü rabbî leküntü mine-lmuḥḍarîn.

57. Rabbimin lutfu olmasaydı ben de şimdi cehenneme getirilenler arasında olacaktım.

أَفَمَا نَحۡنُ بِمَيِّتِينَ ﴿58﴾

efemâ naḥnü bimeyyitîn.

58. (Ne mutlu bize ki), artık bir daha ölmeyeceğiz, değil mi?

إِلَّا مَوۡتَتَنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿59﴾

illâ mevtetene-l'ûlâ vemâ naḥnü bimü`aẕẕebîn.

59. Önceki ölümümüzden başka ölüm yok; azap da görmeyeceğiz.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ ﴿60﴾

inne hâẕâ lehüve-lfevzü-l`ażîm.

60. Bu, gerçekten çok büyük bir kazançtır!”

لِمِثۡلِ هَٰذَا فَلۡيَعۡمَلِ ٱلۡعَٰمِلُونَ ﴿61﴾

limiŝli hâẕâ felya`meli-l`âmilûn.

61. Amel sahipleri böylesi bir kazanç için çalışmalıdır.

أَذَٰلِكَ خَيۡرࣱ نُّزُلًا أَمۡ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ ﴿62﴾

eẕâlike ḫayrun nüzülen em şeceratü-zzeḳḳûm.

62. Bu mu daha iyi bir ikramdır yoksa zakkum ağacı mı?

إِنَّا جَعَلۡنَٰهَا فِتۡنَةࣰ لِّلظَّٰلِمِينَ ﴿63﴾

innâ ce`alnâhâ fitnetel liżżâlimîn.

63. Biz o zakkumu zalimler için bir sınama aracı yaptık.

إِنَّهَا شَجَرَةࣱ تَخۡرُجُ فِيٓ أَصۡلِ ٱلۡجَحِيمِ ﴿64﴾

innehâ şeceratün taḫrucü fî aṣli-lceḥîm.

64. O, cehennemin ta dibinde yetişen bir ağaçtır.

طَلۡعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ ﴿65﴾

ṭal`uhâ keennehû ruûsü-şşeyâṭîn.

65. Tomurcukları sanki şeytanların başları gibidir.

فَإِنَّهُمۡ لَأٓكِلُونَ مِنۡهَا فَمَالِـُٔونَ مِنۡهَا ٱلۡبُطُونَ ﴿66﴾

feinnehüm leâkilûne minhâ femâliûne minhe-lbüṭûn.

66. Zalimler mutlaka onu yiyecekler, karınlarını onunla dolduracaklar.

ثُمَّ إِنَّ لَهُمۡ عَلَيۡهَا لَشَوۡبࣰ ا مِّنۡ حَمِيمࣲ‏ ﴿67﴾

ŝümme inne lehüm `aleyhâ leşevbem min ḥamîm.

67. Sonra onların, yedikleri bu nesnenin üzerine, kaynar su karıştırılmış bir içecekleri de olacaktır.

ثُمَّ إِنَّ مَرۡجِعَهُمۡ لَإِلَى ٱلۡجَحِيمِ ﴿68﴾

ŝümme inne merci`ahüm leile-lceḥîm.

68. Sonunda onların varacakları yer mutlaka cehennem olacaktır.

إِنَّهُمۡ أَلۡفَوۡاْ ءَابَآءَهُمۡ ضَآلِّينَ ﴿69﴾

innehüm elfev âbâehüm ḍâllîn.

69. Çünkü onlar atalarını doğru yoldan sapmış olarak buldular;

فَهُمۡ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمۡ يُهۡرَعُونَ ﴿70﴾

fehüm `alâ âŝârihim yühra`ûn.

70. Ama kendileri de çılgınca onların izinden koşuyorlar.

وَلَقَدۡ ضَلَّ قَبۡلَهُمۡ أَكۡثَرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿71﴾

veleḳad ḍalle ḳablehüm ekŝeru-l'evvelîn.

71. Onlardan önce de geçmiştekilerin çoğu yollarını sapıtmıştı.

وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ ﴿72﴾

veleḳad erselnâ fîhim münẕirîn.

72. Oysa içlerinden uyarıcı elçiler de göndermiştik.

فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلۡمُنذَرِينَ ﴿73﴾

fenżur keyfe kâne `âḳibetü-lmünẕerîn.

73–74. Bak şimdi, Allah’ın samimi kulları dışında, uyarılanların âkıbeti ne oldu!

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ ﴿74﴾

illâ `ibâde-llâhi-lmuḫleṣîn.

وَلَقَدۡ نَادَىٰنَا نُوحࣱ فَلَنِعۡمَ ٱلۡمُجِيبُونَ ﴿75﴾

veleḳad nâdânâ nûḥun feleni`me-lmücîbûn.

75. Vaktiyle Nûh bize yakarmıştı; biz de ne güzel karşılık vermiştik!

وَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ ﴿76﴾

venecceynâhü veehlehû mine-lkerbi-l`ażîm.

76. Nitekim kendisini ve ailesini o büyük felâketten kurtardık.

وَجَعَلۡنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلۡبَاقِينَ ﴿77﴾

vece`alnâ ẕürriyyetehû hümü-lbâḳîn.

77. Ve yalnız onun soyunu kalıcı kıldık.

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ﴿78﴾

veteraknâ `aleyhi fi-l'âḫirîn.

78–79. Sonradan gelen nesiller arasında onun hakkında (iyi bir ün) bıraktık. Bütün âlemlerde ona selâm olsun!

سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحࣲ فِي ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿79﴾

selâmün `alâ nûḥin fi-l`âlemîn.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ﴿80﴾

innâ keẕâlike neczi-lmuḥsinîn.

80. İşte biz iyileri böyle ödüllendiririz.

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿81﴾

innehû min `ibâdine-lmü'minîn.

81. Çünkü o bizim mümin kullarımızdandı.

ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ ﴿82﴾

ŝümme agraḳne-l'âḫarîn.

82. Sonunda ötekileri sulara gömdük.

۞وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبۡرَٰهِيمَ ﴿83﴾

veinne min şî`atihî leibrâhîm.

83. Kuşkusuz İbrâhim Nûh’un yolunu izleyenlerdendi.

إِذۡ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلۡبࣲ سَلِيمٍ ﴿84﴾

iẕ câe rabbehû biḳalbin selîm.

84. O, tertemiz bir kalple rabbine yönelmişti.

إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَاذَا تَعۡبُدُونَ ﴿85﴾

iẕ ḳâle liebîhi veḳavmihî mâẕâ ta`büdûn.

85. Babasına ve halkına, “Siz neye tapıyorsunuz?” demişti;

أَئِفۡكًا ءَالِهَةࣰ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ ﴿86﴾

eifken âliheten dûne-llâhi türîdûn.

86. “Allah’tan başka birtakım düzmece tanrılar mı edinmek istiyorsunuz?

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿87﴾

femâ żannüküm birabbi-l`âlemîn.

87. Peki, âlemlerin rabbiyle ilgili düşünceniz nedir?”

فَنَظَرَ نَظۡرَةࣰ فِي ٱلنُّجُومِ ﴿88﴾

feneżara nażraten fi-nnücûm.

88. Sonra yıldızlara şöyle bir baktı;

فَقَالَ إِنِّي سَقِيمࣱ‏ ﴿89﴾

feḳâle innî seḳîm.

89. “Ben rahatsızım” dedi.

فَتَوَلَّوۡاْ عَنۡهُ مُدۡبِرِينَ ﴿90﴾

fetevellev `anhü müdbirîn.

90. Bunun üzerine diğerleri onu arkalarında bırakıp gittiler.

فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمۡ فَقَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ ﴿91﴾

ferâga ilâ âlihetihim feḳâle elâ te'külûn.

91. İbrâhim gizlice tanrılarının yanına vardı; “Niçin bir şeyler yemiyorsunuz?” dedi;

مَا لَكُمۡ لَا تَنطِقُونَ ﴿92﴾

mâ leküm lâ tenṭiḳûn.

92. “Neyiniz var, niçin konuşmuyorsunuz?”

فَرَاغَ عَلَيۡهِمۡ ضَرۡبَۢا بِٱلۡيَمِينِ ﴿93﴾

ferâga `aleyhim ḍarbem bilyemîn.

93. Sonra onlara güçlü darbeler indirmeye başladı.

فَأَقۡبَلُوٓاْ إِلَيۡهِ يَزِفُّونَ ﴿94﴾

feaḳbelû ileyhi yeziffûn.

94. Diğerleri öfke içinde koşarak İbrâhim’in yanına geldiler.

قَالَ أَتَعۡبُدُونَ مَا تَنۡحِتُونَ ﴿95﴾

ḳâle eta`büdûne mâ tenḥitûn.

95. Dedi ki: “Kendi ellerinizle yonttuğunuz şeylere mi tapıyorsunuz?

وَٱللَّهُ خَلَقَكُمۡ وَمَا تَعۡمَلُونَ ﴿96﴾

vellâhü ḫaleḳaküm vemâ ta`melûn.

96. Oysa sizi de yaptıklarınızı da Allah yarattı.”

قَالُواْ ٱبۡنُواْ لَهُۥ بُنۡيَٰنࣰ ا فَأَلۡقُوهُ فِي ٱلۡجَحِيمِ ﴿97﴾

ḳâlü-bnû lehû bünyânen feelḳûhü fi-lceḥîm.

97. Ötekiler, “Onun için bir yapı kurun ve (orada hazırlayacağınız) kuvvetli ateşe atın onu!” dediler.

فَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيۡدࣰ ا فَجَعَلۡنَٰهُمُ ٱلۡأَسۡفَلِينَ ﴿98﴾

feerâdû bihî keyden fece`alnâhümü-l'esfelîn.

98. Böylece onu engellemek için bir plan kurdular; ama biz onları alta düşürdük.

وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهۡدِينِ ﴿99﴾

veḳâle innî ẕâhibün ilâ rabbî seyehdîn.

99. İbrâhim, “Ben rabbime gidiyorum” dedi, “O bana yol gösterecektir.”

رَبِّ هَبۡ لِي مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿100﴾

rabbi heb lî mine-ṣṣâliḥîn.

100. “Rabbim! Bana iyilerden olacak bir evlât ver!”

فَبَشَّرۡنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمࣲ‏ ﴿101﴾

febeşşernâhü bigulâmin ḥalîm.

101. Bunun üzerine kendisine akıllı ve iyi huylu bir erkek çocuğu olacağını müjdeledik.

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعۡيَ قَالَ يَٰبُنَيَّ إِنِّيٓ أَرَىٰ فِي ٱلۡمَنَامِ أَنِّيٓ أَذۡبَحُكَ فَٱنظُرۡ مَاذَا تَرَىٰۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفۡعَلۡ مَا تُؤۡمَرُۖ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ ﴿102﴾

felemmâ belega me`ahü-ssa`ye ḳâle yâ büneyye innî erâ fi-lmenâmi ennî eẕbeḥuke fenżur mâẕâ terâ. ḳâle yâ ebeti-f`al mâ tü'mer. setecidünî in şâe-llâhü mine-ṣṣâbirîn.

102. Çocuk, babasıyla beraber iş güç tutacak yaşa gelince babası ona, “Yavrucuğum” dedi, “Rüyamda seni kurban ettiğimi gördüm; düşün bakalım sen bu işe ne diyeceksin?” Dedi ki: “Babacığım! Sana buyurulanı yap; inşaallah beni sabredenlerden biri olarak bulacaksın.”

فَلَمَّآ أَسۡلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلۡجَبِينِ ﴿103﴾

felemmâ eslemâ vetellehû lilcebîn.

103. Her ikisi de (ilâhî buyruğa) teslim olunca ve babası onu yüzüstü yatırınca,

وَنَٰدَيۡنَٰهُ أَن يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ ﴿104﴾

venâdeynâhü ey yâ ibrâhîm.

104. “Ey İbrâhim!” diye ona seslendik;

قَدۡ صَدَّقۡتَ ٱلرُّءۡيَآۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ﴿105﴾

ḳad ṣaddaḳte-rru'yâ. innâ keẕâlike neczi-lmuḥsinîn.

105. “Tamam, rüyanı gerçekleştirmiş oldun.” İşte iyileri biz böyle ödüllendiririz.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡبَلَٰٓؤُاْ ٱلۡمُبِينُ ﴿106﴾

inne hâẕâ lehüve-lbelâü-lmübîn.

106. Bu, kesinlikle apaçık bir imtihandı.

وَفَدَيۡنَٰهُ بِذِبۡحٍ عَظِيمࣲ‏ ﴿107﴾

vefedeynâhü biẕibḥin `ażîm.

107. Biz, (oğlunun canına) bedel olarak ona iri bir kurbanlık verdik.

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ﴿108﴾

veteraknâ `aleyhi fi-l'âḫirîn.

108–109. Onun hakkında, “İbrâhim’e selâm olsun!” ifadesini sonradan gelen nesiller arasında devam ettirdik.

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ ﴿109﴾

selâmün `alâ ibrâhîm.

كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ﴿110﴾

keẕâlike neczi-lmuḥsinîn.

110. Evet, iyileri işte böyle ödüllendiririz.

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿111﴾

innehû min `ibâdine-lmü'minîn.

111. Çünkü o, bizim mümin kullarımızdandı,

وَبَشَّرۡنَٰهُ بِإِسۡحَٰقَ نَبِيࣰّ ا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿112﴾

vebeşşernâhü biisḥâḳa nebiyyem mine-ṣṣâliḥîn.

112. İyi insanlardan (seçilmiş) bir peygamber olarak ona İshak’ı da müjdeledik.

وَبَٰرَكۡنَا عَلَيۡهِ وَعَلَىٰٓ إِسۡحَٰقَۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحۡسِنࣱ وَظَالِمࣱ لِّنَفۡسِهِۦ مُبِينࣱ‏ ﴿113﴾

vebâraknâ `aleyhi ve`alâ isḥâḳ. vemin ẕürriyyetihimâ muḥsinüv veżâlimül linefsihî mübîn.

113. Ona ve İshak’a bereketler indirdik. Onların soyu içinde iyisi bulunduğu gibi açıkça kendine kötülük edeni de olacaktı.

وَلَقَدۡ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿114﴾

veleḳad menennâ `alâ mûsâ vehârûn.

114. Mûsâ ve Hârûn’a da lütuflarda bulunmuştuk.

وَنَجَّيۡنَٰهُمَا وَقَوۡمَهُمَا مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ ﴿115﴾

venecceynâhümâ veḳavmehümâ mine-lkerbi-l`ażîm.

115. Onları ve kavimlerini büyük bir sıkıntıdan kurtardık.

وَنَصَرۡنَٰهُمۡ فَكَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ ﴿116﴾

veneṣarnâhüm fekânû hümü-lgâlibîn.

116. Onlara yardım ettik ve bu sayede galip çıkanlar onlar oldu.

وَءَاتَيۡنَٰهُمَا ٱلۡكِتَٰبَ ٱلۡمُسۡتَبِينَ ﴿117﴾

veâteynâhüme-lkitâbe-lmüstebîn.

117. O ikisine açık seçik anlaşılabilen kitabı verdik.

وَهَدَيۡنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ ﴿118﴾

vehedeynâhüme-ṣṣirâṭa-lmüsteḳîm.

118. Onları doğru yola ilettik.

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِمَا فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ﴿119﴾

veteraknâ `aleyhimâ fi-l'âḫirîn.

119–120. Ve onların hakkında, “Mûsâ ve Hârûn’a selâm olsun!” ifadesini sonradan gelen nesiller arasında devam ettirdik.

سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿120﴾

selâmün `alâ mûsâ vehârûn.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ﴿121﴾

innâ keẕâlike neczi-lmuḥsinîn.

121. İşte iyileri biz böyle ödüllendiririz.

إِنَّهُمَا مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿122﴾

innehümâ min `ibâdine-lmü'minîn.

122. Çünkü ikisi de bizim mümin kullarımızdandı.

وَإِنَّ إِلۡيَاسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿123﴾

veinne ilyâse lemine-lmürselîn.

123. Kuşkusuz İlyâs da elçilerimizden biriydi.

إِذۡ قَالَ لِقَوۡمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿124﴾

iẕ ḳâle liḳavmihî elâ tetteḳûn.

124. Kavmine, “(Şirk ve günahtan) sakınmayacak mısınız?” dedi;

أَتَدۡعُونَ بَعۡلࣰ ا وَتَذَرُونَ أَحۡسَنَ ٱلۡخَٰلِقِينَ ﴿125﴾

eted`ûne ba`lev veteẕerûne aḥsene-lḫâliḳîn.

125–126. “En güzel yaratanı, sizin de geçmişteki atalarınızın da rabbi olan Allah’ı bırakıp Baal’e mi taparsınız?”

ٱللَّهَ رَبَّكُمۡ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿126﴾

allâhe rabbeküm verabbe âbâikümü-l'evvelîn.

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ ﴿127﴾

fekeẕẕebûhü feinnehüm lemuḥḍarûn.

127–128. Ama onu yalancılıkla suçladılar. Bu yüzden, Allah’ın samimi kulları dışında, onlar mutlaka cehenneme konulacaklar arasında olacaklar.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ ﴿128﴾

illâ `ibâde-llâhi-lmuḫleṣîn.

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ﴿129﴾

veteraknâ `aleyhi fi-l'âḫirîn.

129–130. Onun hakkında, “İlyâs’a selâm olsun!” ifadesini sonradan gelen nesiller arasında devam ettirdik.

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلۡ يَاسِينَ ﴿130﴾

selâmün `alâ ilyâsîn.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ﴿131﴾

innâ keẕâlike neczi-lmuḥsinîn.

131. İşte iyileri biz böyle ödüllendiririz.

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿132﴾

innehû min `ibâdine-lmü'minîn.

132. Çünkü o bizim mümin kullarımızdandı.

وَإِنَّ لُوطࣰ ا لَّمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿133﴾

veinne lûṭal lemine-lmürselîn.

133. Kuşkusuz Lût da elçilerimizdendi.

إِذۡ نَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ ﴿134﴾

iẕ necceynâhü veehlehû ecme`în.

134–135. Geride kalanlar arasında bırakılan yaşlı bir kadın dışında onu ve bütün ailesini kurtarmıştık;

إِلَّا عَجُوزࣰ ا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ ﴿135﴾

illâ `acûzen fi-lgâbirîn.

ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ ﴿136﴾

ŝümme demmerne-l'âḫarîn.

136. Sonra diğerlerini helâk ettik.

وَإِنَّكُمۡ لَتَمُرُّونَ عَلَيۡهِم مُّصۡبِحِينَ ﴿137﴾

veinneküm letemürrûne `aleyhim muṣbiḥîn.

137–138. Siz de sabah akşam onların yurtlarından gelip geçmektesiniz. (Bunları görüp de) aklınızla değerlendirmiyor musunuz?

وَبِٱلَّيۡلِۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ ﴿138﴾

vebilleyl. efelâ ta`ḳilûn.

وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿139﴾

veinne yûnüse lemine-lmürselîn.

139. Kuşkusuz Yûnus da elçilerimizdendi.

إِذۡ أَبَقَ إِلَى ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ ﴿140﴾

iẕ ebeḳa ile-lfülki-lmeşḥûn.

140. Vaktiyle o, yüklü bir tekneyle ülkesinden kaçmıştı.

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلۡمُدۡحَضِينَ ﴿141﴾

fesâheme fekâne mine-lmüdḥaḍîn.

141. Kur’aya girdi ve kaybedenlerden oldu.

فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمࣱ‏ ﴿142﴾

felteḳamehü-lḥûtü vehüve mülîm.

142. Kendisini (büyük bir) balık yuttu. Doğrusu o (bundan önce) kınanacak bir iş yapmıştı.

فَلَوۡلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُسَبِّحِينَ ﴿143﴾

felevlâ ennehû kâne mine-lmüsebbiḥîn.

143–144. Eğer o, Allah’ın şanını yüceltenlerden olmasaydı kıyamete kadar balığın karnında kalacaktı.

لَلَبِثَ فِي بَطۡنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ ﴿144﴾

lelebiŝe fî baṭnih ilâ yevmi yüb`aŝûn.

۞فَنَبَذۡنَٰهُ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمࣱ‏ ﴿145﴾

fenebeẕnâhü bil`arâi vehüve seḳîm.

145. Sağlığı bozulmuş olarak onun ıssız bir kıyıya bırakılmasını sağladık;

وَأَنۢبَتۡنَا عَلَيۡهِ شَجَرَةࣰ مِّن يَقۡطِينࣲ‏ ﴿146﴾

veembetnâ `aleyhi şeceratem miy yaḳṭîn.

146. Üstüne (gölge yapması için) kabak türünden bir bitki bitirdik.

وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ ﴿147﴾

veerselnâhü ilâ mieti elfin ev yezîdûn.

147. Bir defa daha onu yüz bin ya da daha fazla kişiye elçi olarak gönderdik.

فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينࣲ‏ ﴿148﴾

feâmenû femetta`nâhüm ilâ ḥîn.

148. Bu defa onlar iman ettiler, biz de kendilerini belirli bir vakte kadar nimetlerimizle yaşattık.

فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَلِرَبِّكَ ٱلۡبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلۡبَنُونَ ﴿149﴾

festeftihim elirabbike-lbenâtü velehümü-lbenûn.

149. Şimdi onlardan şunu cevaplamalarını iste: Kızlar rabbinin de erkek çocuklar onların mı!

أَمۡ خَلَقۡنَا ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثࣰ ا وَهُمۡ شَٰهِدُونَ ﴿150﴾

em ḫalaḳne-lmelâikete inâŝev vehüm şâhidûn.

150. Yoksa biz, gözlerinin önünde melekleri dişi olarak mı yarattık?

أَلَآ إِنَّهُم مِّنۡ إِفۡكِهِمۡ لَيَقُولُونَ ﴿151﴾

elâ innehüm min ifkihim leyeḳûlûn.

151–152. İyi bilin ki onlar, sırf kendi uydurmaları olarak, “Allah çocuk sahibi oldu!” diyorlar. Onlar katıksız yalancıdırlar.

وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمۡ لَكَٰذِبُونَ ﴿152﴾

velede-llâhü veinnehüm lekâẕibûn.

أَصۡطَفَى ٱلۡبَنَاتِ عَلَى ٱلۡبَنِينَ ﴿153﴾

aṣṭafe-lbenâti `ale-lbenîn.

153. Allah, kızları oğlanlara tercih mi etmiş!

مَا لَكُمۡ كَيۡفَ تَحۡكُمُونَ ﴿154﴾

mâ leküm. keyfe taḥkümûn.

154. Ne oluyor size? Nasıl yargıda bulunuyorsunuz?

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿155﴾

efelâ teẕekkerûn.

155. Hiç düşünmüyor musunuz?

أَمۡ لَكُمۡ سُلۡطَٰنࣱ مُّبِينࣱ‏ ﴿156﴾

em leküm sülṭânüm mübîn.

156. Yoksa açık bir kanıtınız mı var?

فَأۡتُواْ بِكِتَٰبِكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ ﴿157﴾

fe'tû bikitâbiküm in küntüm ṣâdiḳîn.

157. Eğer gerçekten doğru sözlü iseniz belgenizi getirin.

وَجَعَلُواْ بَيۡنَهُۥ وَبَيۡنَ ٱلۡجِنَّةِ نَسَبࣰ اۚ وَلَقَدۡ عَلِمَتِ ٱلۡجِنَّةُ إِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ ﴿158﴾

vece`alû beynehû vebeyne-lcinneti nesebâ. veleḳad `alimeti-lcinnetü innehüm lemuḥḍarûn.

158. Onlar Allah ile görülmez varlık türleri arasında da bir soy birliği yakıştırdılar. Oysa bu varlıklar iyi biliyorlar ki kendileri de mutlaka hesap yerine götürüleceklerdir.

سُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿159﴾

sübḥâne-llâhi `ammâ yeṣifûn.

159. Allah, onların isnat ettikleri niteliklerden uzaktır.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ ﴿160﴾

illâ `ibâde-llâhi-lmuḫleṣîn.

160. Allah’ın samimi kulları başkadır (onlar gibi davranmazlar).

فَإِنَّكُمۡ وَمَا تَعۡبُدُونَ ﴿161﴾

feinneküm vemâ ta`büdûn.

161–162. Siz ve taptıklarınız; hiçbiriniz onu (samimi kulu) Allah’a inancı hususunda saptıramazsınız.

مَآ أَنتُمۡ عَلَيۡهِ بِفَٰتِنِينَ ﴿162﴾

mâ entüm `aleyhi bifâtinîn.

إِلَّا مَنۡ هُوَ صَالِ ٱلۡجَحِيمِ ﴿163﴾

illâ men hüve ṣâli-lceḥîm.

163. Ancak cehennemi boylayacak olan başka.

وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامࣱ مَّعۡلُومࣱ‏ ﴿164﴾

vemâ minnâ illâ lehû meḳâmüm ma`lûm.

164. (Putperestlerce Allah’ın kızları sayılan melekler şöyle derler:) “Bizim her birimizin mutlaka belli bir yeri vardır.

وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلصَّآفُّونَ ﴿165﴾

veinnâ lenaḥnu-ṣṣâffûn.

165. Biz mutlaka (o yerlerde) saf tutarız.

وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلۡمُسَبِّحُونَ ﴿166﴾

veinnâ lenaḥnü-lmüsebbiḥûn.

166. Ve biz, kuşkusuz Allah’ı tesbih ederiz.”

وَإِن كَانُواْ لَيَقُولُونَ ﴿167﴾

vein kânû leyeḳûlûn.

167. O putperestler hep şöyle derlerdi:

لَوۡ أَنَّ عِندَنَا ذِكۡرࣰ ا مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿168﴾

lev enne `indenâ ẕikram mine-l'evvelîn.

168. “Elimizde öncekilerden gelmiş bir kitap bulunsaydı;

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ ﴿169﴾

lekünnâ `ibâde-llâhi-lmuḫleṣîn.

169. Elbet biz de Allah’ın hâlis kulları olurduk.”

فَكَفَرُواْ بِهِۦۖ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ ﴿170﴾

fekeferû bih. fesevfe ya`lemûn.

170. Ama şimdi bu kitabı (Kur’an) inkâr ediyorlar! Yakında her şeyi öğrenecekler!

وَلَقَدۡ سَبَقَتۡ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿171﴾

veleḳad sebeḳat kelimetünâ li`ibâdine-lmürselîn.

171. Andolsun ki elçi olarak gönderdiğimiz kullarımıza geçmişte söz vermiştik:

إِنَّهُمۡ لَهُمُ ٱلۡمَنصُورُونَ ﴿172﴾

innehüm lehümü-lmenṣûrûn.

172. Zafere mutlaka onlar ulaşacaklar.

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ ﴿173﴾

veinne cündenâ lehümü-lgâlibûn.

173. Galip gelenler kesinlikle bizim ordumuz olacak.

فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينࣲ‏ ﴿174﴾

fetevelle `anhüm ḥattâ ḥîn.

174. (Ey resulüm!) Şimdi sen bir süre için o inkârcıları kendi hallerine bırak.

وَأَبۡصِرۡهُمۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ ﴿175﴾

veebṣirhüm fesevfe yübṣirûn.

175. Hallerini gör onların; ileride kendileri de görecekler!

أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ ﴿176﴾

efebi`aẕâbinâ yesta`cilûn.

176. Azabımızın çabuklaştırılmasını mı istiyorlar?

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمۡ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلۡمُنذَرِينَ ﴿177﴾

feiẕâ nezele bisâḥatihim fesâe ṣabâḥu-lmünẕerîn.

177. İstedikleri başlarına geldiğinde (önceden) uyarılmış olanların sabahı çok kötü olacaktır!

وَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينࣲ‏ ﴿178﴾

vetevelle `anhüm ḥattâ ḥîn.

178. Evet, sen bir süre için onları kendi hallerine bırak.

وَأَبۡصِرۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ ﴿179﴾

veebṣir fesevfe yübṣirûn.

179. Ve hallerini gör; ileride kendileri de görecekler!

سُبۡحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلۡعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿180﴾

sübḥâne rabbike rabbi-l`izzeti `ammâ yeṣifûn.

180. Mutlak izzet sahibi olan rabbin, onların yakıştırdığı nitelemelerden münezzehtir.

وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿181﴾

veselâmün `ale-lmürselîn.

181. Bütün peygamberlere selâm olsun!

وَٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿182﴾

velḥamdü lillâhi rabbi-l`âlemîn.

182. Ve âlemlerin rabbi olan Allah’a hamdolsun.