Kalem Suresi

نٓۚ وَٱلۡقَلَمِ وَمَا يَسۡطُرُونَ ﴿1﴾

nûn. velḳalemi vemâ yesṭurûn.

1–2. Nûn. Kaleme ve (yazanların) onunla yazdıklarına andolsun ki sen -rabbinin lutfu sayesinde- asla deli değilsin.

مَآ أَنتَ بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ بِمَجۡنُونࣲ‏ ﴿2﴾

mâ ente bini`meti rabbike bimecnûn.

وَإِنَّ لَكَ لَأَجۡرًا غَيۡرَ مَمۡنُونࣲ‏ ﴿3﴾

veinne leke leecran gayra memnûn.

3. Hiç şüphesiz senin için bitip tükenmeyen bir ödül vardır.

وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمࣲ‏ ﴿4﴾

veinneke le`alâ ḫulüḳin `ażîm.

4. Sen elbette üstün bir ahlâka sahipsin.

فَسَتُبۡصِرُ وَيُبۡصِرُونَ ﴿5﴾

fesetübṣiru veyübṣirûn.

5–6. Aranızdan hanginizin aklı bozuk olduğunu yakında sen de göreceksin, onlar da görecekler.

بِأَييِّكُمُ ٱلۡمَفۡتُونُ ﴿6﴾

bieyyikümü-lmeftûn.

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعۡلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعۡلَمُ بِٱلۡمُهۡتَدِينَ ﴿7﴾

inne rabbeke hüve a`lemü bimen ḍalle `an sebîlih. vehüve a`lemü bilmühtedîn.

7. Doğrusu, yolundan sapan kimseyi en iyi bilen rabbindir; hidayete erenleri de en iyi bilen O’dur.

فَلَا تُطِعِ ٱلۡمُكَذِّبِينَ ﴿8﴾

felâ tüṭi`i-lmükeẕẕibîn.

8. Şu halde seni yalancılıkla itham edenlere boyun eğme!

وَدُّواْ لَوۡ تُدۡهِنُ فَيُدۡهِنُونَ ﴿9﴾

veddû lev tüdhinü feyüdhinûn.

9. İstedikleri şudur: Sen tâviz veresin ki, onlar da tâviz versinler.

وَلَا تُطِعۡ كُلَّ حَلَّافࣲ مَّهِينٍ ﴿10﴾

velâ tüṭi` külle ḥallâfim mehîn.

10–14. Olur olmaz yemin eden, aşağılık, daima kusur arayıp iğneleyen, durmadan laf götürüp getiren, iyiliği hep engelleyen, saldırgan, günahkâr, huysuz ve kaba, üstelik karakteri bozuk kimselere, serveti ve çocukları var diye sakın boyun eğme.

هَمَّازࣲ مَّشَّآءِۭ بِنَمِيمࣲ‏ ﴿11﴾

hemmâzim meşşâim binemîm.

مَّنَّاعࣲ لِّلۡخَيۡرِ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ﴿12﴾

mennâ`il lilḫayri mü`tedin eŝîm.

عُتُلِّۭ بَعۡدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ ﴿13﴾

`utüllim ba`de ẕâlike zenîm.

أَن كَانَ ذَا مَالࣲ وَبَنِينَ ﴿14﴾

en kâne ẕâ mâliv vebenîn.

إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿15﴾

iẕâ tütlâ `aleyhi âyâtünâ ḳâle esâṭîru-l'evvelîn.

15. Ona âyetlerimiz okunduğu zaman, “Öncekilerin masalları!” der.

سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلۡخُرۡطُومِ ﴿16﴾

senesimühû `ale-lḫurṭûm.

16. Yakında onun alnına (cehennemlik) damgasını vuracağız!

إِنَّا بَلَوۡنَٰهُمۡ كَمَا بَلَوۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡجَنَّةِ إِذۡ أَقۡسَمُواْ لَيَصۡرِمُنَّهَا مُصۡبِحِينَ ﴿17﴾

innâ belevnâhüm kemâ belevnâ aṣḥâbe-lcenneh. iẕ aḳsemû leyaṣrimünnehâ muṣbiḥîn.

17–18. Biz, vaktiyle şu bahçe sahiplerine belâ verdiğimiz gibi onlara da belâ verdik. Hani bahçe sahipleri, (“Allah izin verirse” gibi) bir kayıt koymaksızın sabah erkenden bahçenin mahsulünü kesinlikle devşireceklerine yemin etmişlerdi.

وَلَا يَسۡتَثۡنُونَ ﴿18﴾

velâ yesteŝnûn.

فَطَافَ عَلَيۡهَا طَآئِفࣱ مِّن رَّبِّكَ وَهُمۡ نَآئِمُونَ ﴿19﴾

feṭâfe `aleyhâ ṭâifüm mir rabbike vehüm nâimûn.

19–20. Fakat onlar uykudayken rabbin tarafından gelen kuşatıcı bir âfet bahçeyi sarıverdi de bahçe kesilip kurumuş gibi oldu.

فَأَصۡبَحَتۡ كَٱلصَّرِيمِ ﴿20﴾

feaṣbeḥat keṣṣarîm.

فَتَنَادَوۡاْ مُصۡبِحِينَ ﴿21﴾

fetenâdev muṣbiḥîn.

21. Sabahleyin birbirlerine şöyle seslendiler:

أَنِ ٱغۡدُواْ عَلَىٰ حَرۡثِكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰرِمِينَ ﴿22﴾

eni-gdû `alâ ḥarŝiküm in küntüm ṣârimîn.

22. “Eğer devşirecekseniz erkenden tarlanızın başına gidin!”

فَٱنطَلَقُواْ وَهُمۡ يَتَخَٰفَتُونَ ﴿23﴾

fenṭaleḳû vehüm yeteḫâfetûn.

23. Derken yola koyuldular. Birbirlerine şöyle fısıldıyorlardı:

أَن لَّا يَدۡخُلَنَّهَا ٱلۡيَوۡمَ عَلَيۡكُم مِّسۡكِينࣱ‏ ﴿24﴾

el lâ yedḫulennehe-lyevme `aleyküm miskîn.

24. “Aman, bugün orada hiçbir yoksul yanınıza sokulmasın!”

وَغَدَوۡاْ عَلَىٰ حَرۡدࣲ قَٰدِرِينَ ﴿25﴾

vegadev `alâ ḥardin ḳâdirîn.

25. Amaçlarını, planladıkları gibi gerçekleştirmek üzere erkenden yola düşüp gittiler.

فَلَمَّا رَأَوۡهَا قَالُوٓاْ إِنَّا لَضَآلُّونَ ﴿26﴾

felemmâ raevhâ ḳâlû innâ leḍâllûn.

26–27. Bahçeyi gördüklerinde ise, “Herhalde yanlış yere gelmişiz; yok yok, ürünü kaybetmişiz” dediler.

بَلۡ نَحۡنُ مَحۡرُومُونَ ﴿27﴾

bel naḥnü maḥrûmûn.

قَالَ أَوۡسَطُهُمۡ أَلَمۡ أَقُل لَّكُمۡ لَوۡلَا تُسَبِّحُونَ ﴿28﴾

ḳâle evseṭuhüm elem eḳul leküm levlâ tüsebbiḥûn.

28. İçlerinden aklı başında olan biri şöyle dedi: “Ben size, ‘Allah’ın yüceliğini dile getirmelisiniz’ dememiş miydim?”

قَالُواْ سُبۡحَٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ ﴿29﴾

ḳâlû sübḥâne rabbinâ innâ künnâ żâlimîn.

29. Şöyle cevap verdiler: “Rabbimizin şanı yücedir; doğrusu biz haksızlık etmişiz.”

فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَلَٰوَمُونَ ﴿30﴾

feaḳbele ba`ḍuhüm `alâ ba`ḍiy yetelâvemûn.

30. Ardından, birbirlerini kınamaya başladılar:

قَالُواْ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَٰغِينَ ﴿31﴾

ḳâlû yâ veylenâ innâ künnâ ṭâgîn.

31. “Yazıklar olsun bize!” dediler, “Gerçekten biz azmış ve sapmıştık.

عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبۡدِلَنَا خَيۡرࣰ ا مِّنۡهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ ﴿32﴾

`asâ rabbünâ ey yübdilenâ ḫayram minhâ innâ ilâ rabbinâ râgibûn.

32. Belki rabbimiz bize bunun yerine daha iyisini verir. Biz rabbimizden bunu diliyoruz.”

كَذَٰلِكَ ٱلۡعَذَابُۖ وَلَعَذَابُ ٱلۡأٓخِرَةِ أَكۡبَرُۚ لَوۡ كَانُواْ يَعۡلَمُونَ ﴿33﴾

keẕâlike-l`aẕâb. vele`aẕâbü-l'âḫirati ekber. lev kânû ya`lemûn.

33. İşte ceza budur. Âhiret azabı ise elbette daha büyüktür. Keşke bilselerdi!

إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿34﴾

inne lilmütteḳîne `inde rabbihim cennâti-nne`îm.

34. Şüphesiz Allah’a itaatsizlikten sakınanlar için rableri katında nimetlerle dolu cennetler vardır.

أَفَنَجۡعَلُ ٱلۡمُسۡلِمِينَ كَٱلۡمُجۡرِمِينَ ﴿35﴾

efenec`alü-lmüslimîne kelmücrimîn.

35. Öyle ya, emrimize boyun eğenleri o günahkârlarla bir mi tutacağız?

مَا لَكُمۡ كَيۡفَ تَحۡكُمُونَ ﴿36﴾

mâ leküm. keyfe taḥkümûn.

36. Size ne oluyor? Ne biçim hüküm veriyorsunuz?

أَمۡ لَكُمۡ كِتَٰبࣱ فِيهِ تَدۡرُسُونَ ﴿37﴾

em leküm kitâbün fîhi tedrusûn.

37–38. Yoksa elinizde okuduğunuz bir kitap var da orada istediğinizin sizin olacağı mı yazılı?

إِنَّ لَكُمۡ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ ﴿38﴾

inne leküm fîhi lemâ teḫayyerûn.

أَمۡ لَكُمۡ أَيۡمَٰنٌ عَلَيۡنَا بَٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ إِنَّ لَكُمۡ لَمَا تَحۡكُمُونَ ﴿39﴾

em leküm eymânün `aleynâ bâligatün ilâ yevmi-lḳiyâmeti inne leküm lemâ taḥkümûn.

39. Yoksa, “Neye hüküm verirseniz o mutlaka sizindir” diye tarafımızdan lehinize verilmiş, kıyamet gününe kadar geçerli kesin sözler mi var?

سَلۡهُمۡ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ ﴿40﴾

selhüm eyyühüm biẕâlike za`îm.

40. Sor onlara: İçlerinden kim buna kefil oluyor?

أَمۡ لَهُمۡ شُرَكَآءُ فَلۡيَأۡتُواْ بِشُرَكَآئِهِمۡ إِن كَانُواْ صَٰدِقِينَ ﴿41﴾

em lehüm şürakâ'. felye'tû bişürakâihim in kânû ṣâdiḳîn.

41. Yoksa onların (kendilerine akıl veren) ortakları mı var? Doğru söylüyorlarsa haydi getirsinler ortaklarını!

يَوۡمَ يُكۡشَفُ عَن سَاقࣲ وَيُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسۡتَطِيعُونَ ﴿42﴾

yevme yükşefü `an sâḳiv veyüd`avne ile-ssücûdi felâ yesteṭî`ûn.

42. O büyük korku ve dehşet günü gelip de secdeye çağrıldıklarında bunu yapamazlar;

خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةࣱۖ وَقَدۡ كَانُواْ يُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمۡ سَٰلِمُونَ ﴿43﴾

ḫâşi`aten ebṣâruhüm terheḳuhüm ẕilleh. veḳad kânû yüd`avne ile-ssücûdi vehüm sâlimûn.

43. O sırada gözlerine korku çökmüş, perişan olmuşlardır. Halbuki onlar, yapabilecek durumda iken de secdeye çağrılmışlardı.

فَذَرۡنِي وَمَن يُكَذِّبُ بِهَٰذَا ٱلۡحَدِيثِۖ سَنَسۡتَدۡرِجُهُم مِّنۡ حَيۡثُ لَا يَعۡلَمُونَ ﴿44﴾

feẕernî vemey yükeẕẕibü bihâẕe-lḥadîŝ. senestedricühüm min ḥayŝü lâ ya`lemûn.

44. Sen bu sözü yalan sayanı bana bırak! Biz onları, bilemeyecekleri bir şekilde yavaş yavaş azaba doğru çekeceğiz.

وَأُمۡلِي لَهُمۡۚ إِنَّ كَيۡدِي مَتِينٌ ﴿45﴾

veümlî lehüm. inne keydî metîn.

45. Onlara mühlet veriyorum; ama benim planım çok sağlamdır!

أَمۡ تَسۡـَٔلُهُمۡ أَجۡرࣰ ا فَهُم مِّن مَّغۡرَمࣲ مُّثۡقَلُونَ ﴿46﴾

em tes'elühüm ecran fehüm mim magramim müŝḳalûn.

46. Yoksa, sanki sen onlardan bir ücret istiyorsun da bunun ağırlığı altında kalmaktan mı çekiniyorlar?

أَمۡ عِندَهُمُ ٱلۡغَيۡبُ فَهُمۡ يَكۡتُبُونَ ﴿47﴾

em `indehümü-lgaybü fehüm yektübûn.

47. Yahut gayb bilgisine sahipler de oradan mı alıp yazıyorlar?

فَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلۡحُوتِ إِذۡ نَادَىٰ وَهُوَ مَكۡظُومࣱ‏ ﴿48﴾

faṣbir liḥukmi rabbike velâ tekün keṣâḥibi-lḥût. iẕ nâdâ vehüve mekżûm.

48. Sen rabbinin hükmüne sabret; balığın yuttuğu (Yunus) gibi olma. Hani o, öfkeli bir halde bağırıp çağırmıştı.

لَّوۡلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعۡمَةࣱ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ مَذۡمُومࣱ‏ ﴿49﴾

levlâ en tedârakehû ni`metüm mir rabbihî lenübiẕe bil`arâi vehüve meẕmûm.

49. Rabbinin lutfu imdadına yetişmeseydi o mutlaka kınanmayı hak etmiş olarak ıssız bir sahaya atılacaktı.

فَٱجۡتَبَٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿50﴾

fectebâhü rabbühû fece`alehû mine-ṣṣâliḥîn.

50. Fakat rabbi onu seçip sâlihlerden eyledi.

وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَيُزۡلِقُونَكَ بِأَبۡصَٰرِهِمۡ لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكۡرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجۡنُونࣱ‏ ﴿51﴾

veiy yekâdü-lleẕîne keferû leyüzliḳûneke biebṣârihim lemmâ semi`ü-ẕẕikra veyeḳûlûne innehû lemecnûn.

51. O inkârcılar Kur’an’ı işittikleri zaman, seni gözleriyle devireceklermiş gibi bakar, “Şüphe yok o bir delidir” derler.

وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكۡرࣱ لِّلۡعَٰلَمِينَ ﴿52﴾

vemâ hüve illâ ẕikrul lil`âlemîn.

52. Oysa Kur’an, âlemler için öğütten başka bir şey değildir.