Kamer Suresi

ٱقۡتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلۡقَمَرُ ﴿1﴾

iḳterabeti-ssâ`atü venşeḳḳa-lḳamer.

1. Vakit yaklaştı ve ay yarıldı.

وَإِن يَرَوۡاْ ءَايَةࣰ يُعۡرِضُواْ وَيَقُولُواْ سِحۡرࣱ مُّسۡتَمِرࣱّ‏ ﴿2﴾

veiy yerav âyetey yü`riḍû veyeḳûlû siḥrum müstemirr.

2. Onlar bir mûcize görseler hemen yüz çevirip, “Bu öteden beri bilinen bir sihir!” derler.

وَكَذَّبُواْ وَٱتَّبَعُوٓاْ أَهۡوَآءَهُمۡۚ وَكُلُّ أَمۡرࣲ مُّسۡتَقِرࣱّ‏ ﴿3﴾

vekeẕẕebû vettebe`û ehvâehüm veküllü emrim müsteḳirr.

3. Hep yalan saydılar ve kişisel arzularına uydular; oysa her iş yerli yerindedir.

وَلَقَدۡ جَآءَهُم مِّنَ ٱلۡأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزۡدَجَرٌ ﴿4﴾

veleḳad câehüm mine-l'embâi mâ fîhi müzdecer.

4. Andolsun ki onlara tuttukları yoldan vazgeçirecek nice haberler geldi;

حِكۡمَةُۢ بَٰلِغَةࣱۖ فَمَا تُغۡنِ ٱلنُّذُرُ ﴿5﴾

ḥikmetüm bâligatün femâ tugni-nnüẕür.

5. Eksiksiz bir hikmet! Ama uyarılar fayda vermiyor.

فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡۘ يَوۡمَ يَدۡعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَيۡءࣲ نُّكُرٍ ﴿6﴾

fetevelle `anhüm. yevme yed`u-ddâ`i ilâ şey'in nükür.

6. Öyleyse sen de onlardan yüz çevir. Çağrıcının görülmedik bilinmedik bir şeye çağırdığı günde;

خُشَّعًا أَبۡصَٰرُهُمۡ يَخۡرُجُونَ مِنَ ٱلۡأَجۡدَاثِ كَأَنَّهُمۡ جَرَادࣱ مُّنتَشِرࣱ‏ ﴿7﴾

ḫuşşe`an ebṣâruhüm yaḫrucûne mine-l'ecdâŝi keennehüm cerâdüm münteşir.

7–8. Gözlerini korku bürümüş halde kabirlerinden çıkıp etrafa yayılmış çekirgeler gibi o çağrıcıya doğru koşarlar. İnkârcılar, “Bu, gerçekten zor bir gün!” derler.

مُّهۡطِعِينَ إِلَى ٱلدَّاعِۖ يَقُولُ ٱلۡكَٰفِرُونَ هَٰذَا يَوۡمٌ عَسِرࣱ‏ ﴿8﴾

mühti`îne ile-ddâ`. yeḳûlü-lkâfirûne hâẕâ yevmün `asir.

۞كَذَّبَتۡ قَبۡلَهُمۡ قَوۡمُ نُوحࣲ فَكَذَّبُواْ عَبۡدَنَا وَقَالُواْ مَجۡنُونࣱ وَٱزۡدُجِرَ ﴿9﴾

keẕẕebet ḳablehüm ḳavmü nûḥin fekeẕẕebû `abdenâ veḳâlû mecnûnüv vezdücira.

9. Bunlardan önce Nûh’un kavmi de (peygamberlerini) yalancılıkla itham etmişti. O kulumuzu yalancı saydılar, “Delinin biri!” dediler ve o görevinden alıkondu.

فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنِّي مَغۡلُوبࣱ فَٱنتَصِرۡ ﴿10﴾

fede`â rabbehû ennî maglûbün fenteṣir.

10. Bunun üzerine Nûh, “Artık yenik düştüm; yardımını esirgeme!” diye rabbine yalvardı.

فَفَتَحۡنَآ أَبۡوَٰبَ ٱلسَّمَآءِ بِمَآءࣲ مُّنۡهَمِرࣲ‏ ﴿11﴾

fefetaḥnâ ebvâbe-ssemâi bimâim münhemir.

11. Hemen göğün kapılarını bardaktan boşanırcasına inen bir yağmura açtık.

وَفَجَّرۡنَا ٱلۡأَرۡضَ عُيُونࣰ ا فَٱلۡتَقَى ٱلۡمَآءُ عَلَىٰٓ أَمۡرࣲ قَدۡ قُدِرَ ﴿12﴾

vefeccerne-l'arḍa `uyûnen felteḳe-lmâü `alâ emrin ḳad ḳudir.

12. Yerden de sular fışkırttık; derken sular önceden belirlenmiş bir iş için birleşti.

وَحَمَلۡنَٰهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلۡوَٰحࣲ وَدُسُرࣲ‏ ﴿13﴾

veḥamelnâhü `alâ ẕâti elvâḥiv vedüsür.

13. Onu tahtalar ve mıhlarla yapılmış gemide taşıdık.

تَجۡرِي بِأَعۡيُنِنَا جَزَآءࣰ لِّمَن كَانَ كُفِرَ ﴿14﴾

tecrî bia`yüninâ. cezâel limen kâne küfira.

14. Gözetim ve korumamız altında akıp gidiyordu, kendisine inanılmamış olan o kulumuza bir mükâfat olmak üzere.

وَلَقَد تَّرَكۡنَٰهَآ ءَايَةࣰ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرࣲ‏ ﴿15﴾

veleḳat teraknâhâ âyeten fehel mim müddekir.

15. Andolsun, bunu bir ibret levhası olarak bıraktık; ibret alacak yok mu?

فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿16﴾

fekeyfe kâne `aẕâbî venüẕür.

16. Azabım ve uyarılarım nasılmış görün!

وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرࣲ‏ ﴿17﴾

veleḳad yesserne-lḳur'âne liẕẕikri fehel mim müddekir.

17. Andolsun ki Kur’an’ı düşünülsün diye kolaylaştırdık. Düşünecek yok mu?

كَذَّبَتۡ عَادࣱ فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿18﴾

keẕẕebet `âdün fekeyfe kâne `aẕâbî venüẕür.

18. Âd kavmi de (peygamberlerini) yalancılıkla itham etti. Azabım ve uyarılarım nasılmış bir bakın!

إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ رِيحࣰ ا صَرۡصَرࣰ ا فِي يَوۡمِ نَحۡسࣲ مُّسۡتَمِرࣲّ‏ ﴿19﴾

innâ erselnâ `aleyhim rîḥan ṣarṣaran fî yevmi naḥsim müstemirr.

19. Onların üzerine bitmek bilmeyen o kara günde şiddetli bir kasırga gönderdik.

تَنزِعُ ٱلنَّاسَ كَأَنَّهُمۡ أَعۡجَازُ نَخۡلࣲ مُّنقَعِرࣲ‏ ﴿20﴾

tenzi`u-nnâse keennehüm a`câzü naḫlim münḳa`ir.

20. İnsanları sökülmüş hurma kütükleri gibi çekip alıyordu.

فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿21﴾

fekeyfe kâne `aẕâbî venüẕür.

21. Azabım ve uyarılarım nasılmış bir bakın!

وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرࣲ‏ ﴿22﴾

veleḳad yesserne-lḳur'âne liẕẕikri fehel mim müddekir.

22. Andolsun ki Kur’an’ı düşünülsün diye kolaylaştırdık. Düşünecek yok mu?

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِٱلنُّذُرِ ﴿23﴾

keẕẕebet ŝemûdü binnüẕür.

23. Semûd kavmi de uyarıları ciddiye almadılar.

فَقَالُوٓاْ أَبَشَرࣰ ا مِّنَّا وَٰحِدࣰ ا نَّتَّبِعُهُۥٓ إِنَّآ إِذࣰ ا لَّفِي ضَلَٰلࣲ وَسُعُرٍ ﴿24﴾

feḳâlû ebeşeram minnâ vâḥiden nettebi`uhû innâ iẕel lefî ḍalâliv vesü`ur.

24. Dediler ki: “İçimizden tek başına bir beşere mi uyacağız? O takdirde doğru yoldan sapmış olur, yanarız.

أَءُلۡقِيَ ٱلذِّكۡرُ عَلَيۡهِ مِنۢ بَيۡنِنَا بَلۡ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرࣱ‏ ﴿25﴾

eülḳiye-ẕẕikru `aleyhi mim beyninâ bel hüve keẕẕâbün eşir.

25. İlâhî mesaj içimizden ona mı gönderilmiş? Hayır o, yalancının, küstahın biri!”

سَيَعۡلَمُونَ غَدࣰ ا مَّنِ ٱلۡكَذَّابُ ٱلۡأَشِرُ ﴿26﴾

seya`lemûne gadem meni-lkeẕẕâbü-l'eşir.

26. Yarın onlar asıl yalancı, küstah kimmiş görecekler!

إِنَّا مُرۡسِلُواْ ٱلنَّاقَةِ فِتۡنَةࣰ لَّهُمۡ فَٱرۡتَقِبۡهُمۡ وَٱصۡطَبِرۡ ﴿27﴾

innâ mürsilü-nnâḳati fitnetel lehüm ferteḳibhüm vaṣṭabir.

27. (Allah Sâlih peygambere şöyle buyurdu:) “Şüphesiz biz (mucizevi özelliği olan o deveyi) onları sınamak için göndermiş bulunuyoruz. Şimdi sen onların ne yapacağını izle ve sabret.

وَنَبِّئۡهُمۡ أَنَّ ٱلۡمَآءَ قِسۡمَةُۢ بَيۡنَهُمۡۖ كُلُّ شِرۡبࣲ مُّحۡتَضَرࣱ‏ ﴿28﴾

venebbi'hüm enne-lmâe ḳismetüm beynehüm. küllü şirbim muḥteḍar.

28. Bir de onlara, suyun aralarında paylaşımlı olacağını bildir. Her hissenin sahibi (suyun) başına gelsin.”

فَنَادَوۡاْ صَاحِبَهُمۡ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ ﴿29﴾

fenâdev ṣâḥibehüm fete`âṭâ fe`aḳara.

29. Derken ilgili adamlarını çağırdılar; o da (deveye) saldırıp hunharca öldürdü.

فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿30﴾

fekeyfe kâne `aẕâbî venüẕür.

30. Azabım ve uyarılarım nasılmış bir bakın!

إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ صَيۡحَةࣰ وَٰحِدَةࣰ فَكَانُواْ كَهَشِيمِ ٱلۡمُحۡتَظِرِ ﴿31﴾

innâ erselnâ `aleyhim ṣayḥatev vâḥideten fekânû keheşîmi-lmuḥteżir.

31. Üzerlerine tek bir ses yolladık da hayvan ağılındaki (çiğnenip ufalanmış) kuru çalılar gibi oluverdiler.

وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرࣲ‏ ﴿32﴾

veleḳad yesserne-lḳur'âne liẕẕikri fehel mim müddekir.

32. Andolsun ki Kur’an’ı düşünülsün diye kolaylaştırdık. Düşünecek yok mu?

كَذَّبَتۡ قَوۡمُ لُوطِۭ بِٱلنُّذُرِ ﴿33﴾

keẕẕebet ḳavmü lûṭim binnüẕür.

33. Lût kavmi de uyarıları ciddiye almadı.

إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ حَاصِبًا إِلَّآ ءَالَ لُوطࣲۖ نَّجَّيۡنَٰهُم بِسَحَرࣲ‏ ﴿34﴾

innâ erselnâ `aleyhim ḥâṣiben illâ âle lûṭ. necceynâhüm biseḥar.

34–35. Biz de üzerlerine taş yağdıran bir kasırga gönderdik. Ancak Lût ailesi hariç tutuldu; onları katımızdan bir lutuf olarak seher vakti kurtardık. Şükredenleri işte böyle ödüllendiririz.

نِّعۡمَةࣰ مِّنۡ عِندِنَاۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي مَن شَكَرَ ﴿35﴾

ni`metem min `indinâ. keẕâlike neczî men şekera.

وَلَقَدۡ أَنذَرَهُم بَطۡشَتَنَا فَتَمَارَوۡاْ بِٱلنُّذُرِ ﴿36﴾

veleḳad enẕerahüm baṭşetenâ fetemârav binnüẕür.

36. Aslında Lût, kendilerini bizim amansız yakalayışımıza karşı uyarmıştı; ama onlar bu uyarıları şüpheyle karşıladılar.

وَلَقَدۡ رَٰوَدُوهُ عَن ضَيۡفِهِۦ فَطَمَسۡنَآ أَعۡيُنَهُمۡ فَذُوقُواْ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿37﴾

veleḳad râvedûhü `an ḍayfihî feṭamesnâ a`yünehüm feẕûḳû `aẕâbî venüẕür.

37. Üstelik onun misafirleriyle ilgili çirkin bir talepte bulundular. Biz de gözlerini silme kör ediverdik; tadın bakalım azabımı ve uyardığım sonuçları!

وَلَقَدۡ صَبَّحَهُم بُكۡرَةً عَذَابࣱ مُّسۡتَقِرࣱّ‏ ﴿38﴾

veleḳad ṣabbeḥahüm bükraten `aẕâbüm müsteḳirr.

38. Ve nihayet bir sabah erkenden kalıcı bir azap onları yakalayıverdi.

فَذُوقُواْ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿39﴾

feẕûḳû `aẕâbî venüẕür.

39. Tadın bakalım azabımı ve uyardığım sonuçları!

وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرࣲ‏ ﴿40﴾

veleḳad yesserne-lḳur'âne liẕẕikri fehel mim müddekir.

40. Andolsun ki Kur’an’ı düşünülsün diye kolaylaştırdık. Düşünecek yok mu?

وَلَقَدۡ جَآءَ ءَالَ فِرۡعَوۡنَ ٱلنُّذُرُ ﴿41﴾

veleḳad câe âle fir`avne-nnüẕür.

41. Şüphesiz Firavun’un halkına da uyarılar gelmişti.

كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذۡنَٰهُمۡ أَخۡذَ عَزِيزࣲ مُّقۡتَدِرٍ ﴿42﴾

keẕẕebû biâyâtinâ küllihâ feeḫaẕnâhüm aḫẕe `azîzim muḳtedir.

42. Ama onlar bütün delillerimizi yalan saydılar, biz de onları üstün ve güçlü olana yaraşır biçimde kıskıvrak yakaladık.

أَكُفَّارُكُمۡ خَيۡرࣱ مِّنۡ أُوْلَٰٓئِكُمۡ أَمۡ لَكُم بَرَآءَةࣱ فِي ٱلزُّبُرِ ﴿43﴾

eküffâruküm ḫayrum min ülâiküm em leküm berâetün fi-zzübür.

43. Şimdi söyleyin bakalım (ey putperestler), sizin inkârcılarınız şu anılanlardan daha mı iyi; yoksa sizin için kitaplarda bir kurtuluş hükmü mü var?

أَمۡ يَقُولُونَ نَحۡنُ جَمِيعࣱ مُّنتَصِرࣱ‏ ﴿44﴾

em yeḳûlûne naḥnü cemî`um münteṣir.

44. Yoksa onlar “Biz yenilmez bir topluluğuz” mu diyorlar?

سَيُهۡزَمُ ٱلۡجَمۡعُ وَيُوَلُّونَ ٱلدُّبُرَ ﴿45﴾

seyühzemü-lcem`u veyüvellûne-ddübüra.

45. Yakında o topluluk da yenilecek ve arkalarını dönüp kaçacaklar.

بَلِ ٱلسَّاعَةُ مَوۡعِدُهُمۡ وَٱلسَّاعَةُ أَدۡهَىٰ وَأَمَرُّ ﴿46﴾

beli-ssâ`atü mev`idühüm vessâ`atü edhâ veemerr.

46. Ama asıl vadeleri kıyamet günüdür ve kıyamet günü şüphesiz daha dehşetli ve daha acıdır.

إِنَّ ٱلۡمُجۡرِمِينَ فِي ضَلَٰلࣲ وَسُعُرࣲ‏ ﴿47﴾

inne-lmücrimîne fî ḍalâliv vesü`ur.

47. Şu bir gerçek ki günaha batmış olanlar, doğru yoldan sapmış ve kendilerini yakmışlardır.

يَوۡمَ يُسۡحَبُونَ فِي ٱلنَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمۡ ذُوقُواْ مَسَّ سَقَرَ ﴿48﴾

yevme yüsḥabûne fi-nnâri `alâ vucûhihim. ẕûḳû messe seḳara.

48. O gün yüzüstü ateşe sürüklenirler: “Tadın bakalım cehennemin dokunuşunu!”

إِنَّا كُلَّ شَيۡءٍ خَلَقۡنَٰهُ بِقَدَرࣲ‏ ﴿49﴾

innâ külle şey'in ḫalaḳnâhü biḳader.

49. Şüphesiz biz her şeyi bir ölçüye göre yarattık.

وَمَآ أَمۡرُنَآ إِلَّا وَٰحِدَةࣱ كَلَمۡحِۭ بِٱلۡبَصَرِ ﴿50﴾

vemâ emrunâ illâ vâḥidetün kelemḥim bilbeṣar.

50. Ve bizim buyruğumuz tektir, göz açıp kapayıncaya kadar olup biter.

وَلَقَدۡ أَهۡلَكۡنَآ أَشۡيَاعَكُمۡ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرࣲ‏ ﴿51﴾

veleḳad ehleknâ eşyâ`aküm fehel mim müddekir.

51. Andolsun biz sizin nice benzerlerinizi helâk ettik. Düşünecek yok mu?

وَكُلُّ شَيۡءࣲ فَعَلُوهُ فِي ٱلزُّبُرِ ﴿52﴾

veküllü şey'in fe`alûhü fi-zzübür.

52. Yaptıkları her şey defterlerde kayıtlıdır.

وَكُلُّ صَغِيرࣲ وَكَبِيرࣲ مُّسۡتَطَرٌ ﴿53﴾

veküllü ṣagîriv vekebîrim müsteṭar.

53. Büyük küçük hepsi satır satır yazılmıştır.

إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّٰتࣲ وَنَهَرࣲ‏ ﴿54﴾

inne-lmütteḳîne fî cennâtiv veneher.

54. Takvâ sahipleri cennetlerde ve ırmak kenarlarındadır.

فِي مَقۡعَدِ صِدۡقٍ عِندَ مَلِيكࣲ مُّقۡتَدِرِۭ ﴿55﴾

fî maḳ`adi ṣidḳin `inde melîkim muḳtedir.

55. Doğruluğun hâkim olduğu bir ortamda, gücüne sınır olmayan bir hükümdarın huzurundadırlar.