Necm Suresi

وَٱلنَّجۡمِ إِذَا هَوَىٰ ﴿1﴾

vennecmi iẕâ hevâ.

1–2. Battığı sırada yıldıza andolsun ki bu arkadaşınız ne sapıtmış ne de eğri yola gitmiştir.

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمۡ وَمَا غَوَىٰ ﴿2﴾

mâ ḍalle ṣâḥibüküm vemâ gavâ.

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلۡهَوَىٰٓ ﴿3﴾

vemâ yenṭiḳu `ani-lhevâ.

3. Kişisel arzularına göre de konuşmamaktadır.

إِنۡ هُوَ إِلَّا وَحۡيࣱ يُوحَىٰ ﴿4﴾

in hüve illâ vaḥyüy yûḥâ.

4. O (size okuduğu), kendisine indirilmiş vahiyden başka bir şey değildir.

عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلۡقُوَىٰ ﴿5﴾

`allemehû şedîdü-lḳuvâ.

5–7. Onu, çok güçlü, üstün niteliklerle donatılmış biri (Cebrâil) öğretti. O, ufkun en yüce noktasındayken asıl şekliyle göründü.

ذُو مِرَّةࣲ فَٱسۡتَوَىٰ ﴿6﴾

ẕû mirrah. festevâ.

وَهُوَ بِٱلۡأُفُقِ ٱلۡأَعۡلَىٰ ﴿7﴾

vehüve bil'üfüḳi-l'a`lâ.

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ﴿8﴾

ŝümme denâ fetedellâ.

8. Sonra yaklaştıkça yaklaştı.

فَكَانَ قَابَ قَوۡسَيۡنِ أَوۡ أَدۡنَىٰ ﴿9﴾

fekâne ḳâbe ḳavseyni ev ednâ.

9. Öyle ki, iki yay kadar hatta daha yakın oldu.

فَأَوۡحَىٰٓ إِلَىٰ عَبۡدِهِۦ مَآ أَوۡحَىٰ ﴿10﴾

feevḥâ ilâ `abdihî mâ evḥâ.

10. Böylece Allah, kuluna vahyini iletti.

مَا كَذَبَ ٱلۡفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ ﴿11﴾

mâ keẕebe-lfüâdü mâ raâ.

11. Gözün gördüğünü kalp yalanlamadı.

أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ﴿12﴾

efetümârûnehû `alâ mâ yerâ.

12. Şimdi siz şüpheye düşüp gördükleri hakkında onunla tartışmaya mı kalkışıyorsunuz?

وَلَقَدۡ رَءَاهُ نَزۡلَةً أُخۡرَىٰ ﴿13﴾

veleḳad raâhü nezleten uḫrâ.

13–14. Andolsun ki onu (meleği) iniş esnasında en sondaki sidretü’l-müntehânın yanında bir daha gördü.

عِندَ سِدۡرَةِ ٱلۡمُنتَهَىٰ ﴿14﴾

`inde sidrati-lmüntehâ.

عِندَهَا جَنَّةُ ٱلۡمَأۡوَىٰٓ ﴿15﴾

`indehâ cennetü-lme'vâ.

15. Ki onun yanında huzur içinde kalınacak cennet vardır.

إِذۡ يَغۡشَى ٱلسِّدۡرَةَ مَا يَغۡشَىٰ ﴿16﴾

iẕ yagşe-ssidrate mâ yagşâ.

16. O an sidreyi bürüyen bürümüştü.

مَا زَاغَ ٱلۡبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ﴿17﴾

mâ zâga-lbeṣaru vemâ ṭagâ.

17. Göz ne kaydı ne de hedefinden şaştı.

لَقَدۡ رَأَىٰ مِنۡ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلۡكُبۡرَىٰٓ ﴿18﴾

leḳad raâ min âyâti rabbihi-lkübrâ.

18. Hiç kuşkusuz o, rabbinin âyetlerinden en büyüğünü görmüştü.

أَفَرَءَيۡتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلۡعُزَّىٰ ﴿19﴾

eferaeytümü-llâte vel`uzzâ.

19–20. Gördünüz değil mi (âciz durumdaki) Lât’ı, Uzzâ’yı ve üçüncüsü olan diğerini, Menât’ı?

وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلۡأُخۡرَىٰٓ ﴿20﴾

vemenâte-ŝŝâliŝete-l'uḫrâ.

أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلۡأُنثَىٰ ﴿21﴾

elekümü-ẕẕekeru velehü-l'ünŝâ.

21. Erkek çocuklar size de kızlar O’na öyle mi?

تِلۡكَ إِذࣰ ا قِسۡمَةࣱ ضِيزَىٰٓ ﴿22﴾

tilke iẕen ḳismetün ḍîzâ.

22. Ama o takdirde bu insafsızca bir taksim!

إِنۡ هِيَ إِلَّآ أَسۡمَآءࣱ سَمَّيۡتُمُوهَآ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلۡطَٰنٍۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهۡوَى ٱلۡأَنفُسُۖ وَلَقَدۡ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلۡهُدَىٰٓ ﴿23﴾

in hiye illâ esmâün semmeytümûhâ entüm veâbâüküm mâ enzele-llâhü bihâ min sülṭân. iy yettebi`ûne ille-żżanne vemâ tehve-l'enfüs. veleḳad câehüm mir rabbihimü-lhüdâ.

23. Bunlar sizin ve atalarınızın putlara taktığı boş isimlerden ibarettir. Allah onlara öyle bir yetki ve güç vermemiştir. Onlar (putperestler) sadece kuruntularına ve kişisel arzularına uyuyorlar. Oysa şimdi onlara rablerinden bir yol gösterici gelmiş bulunmaktadır.

أَمۡ لِلۡإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ ﴿24﴾

em lil'insâni mâ temennâ.

24. İnsan arzu ettiği her şeye sahip olabilir mi ki?

فَلِلَّهِ ٱلۡأٓخِرَةُ وَٱلۡأُولَىٰ ﴿25﴾

felillâhi-l'âḫiratü vel'ûlâ.

25. Âhiret de Allah’ındır, dünya da.

۞وَكَم مِّن مَّلَكࣲ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغۡنِي شَفَٰعَتُهُمۡ شَيۡـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ أَن يَأۡذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرۡضَىٰٓ ﴿26﴾

vekem mim melekin fi-ssemâvâti lâ tugnî şefâ`atühüm şey'en illâ mim ba`di ey ye'ẕene-llâhü limey yeşâü veyerḍâ.

26. Göklerde nice melekler vardır ki, Allah dilediği ve razı olduğu kulları için izin vermedikçe onların bile şefaati hiçbir fayda sağlamaz.

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡأٓخِرَةِ لَيُسَمُّونَ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ تَسۡمِيَةَ ٱلۡأُنثَىٰ ﴿27﴾

inne-lleẕîne lâ yü'minûne bil'âḫirati leyüsemmûne-lmelâikete tesmiyete-l'ünŝâ.

27. Âhirete inanmayanlar meleklere dişi varlıkların isimlerini veriyorlar.

وَمَا لَهُم بِهِۦ مِنۡ عِلۡمٍۖ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّۖ وَإِنَّ ٱلظَّنَّ لَا يُغۡنِي مِنَ ٱلۡحَقِّ شَيۡـࣰٔ ا ﴿28﴾

vemâ lehüm bihî min `ilm. iy yettebi`ûne ille-żżanne. veinne-żżanne lâ yugnî mine-lḥaḳḳi şey'â.

28. Oysa onların bu konuda bir bildikleri yok; sadece zanna uyuyorlar. Zan ise asla gerçek bilginin yerini tutamaz.

فَأَعۡرِضۡ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكۡرِنَا وَلَمۡ يُرِدۡ إِلَّا ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ﴿29﴾

fea`riḍ `am men tevellâ `an ẕikrinâ velem yürid ille-lḥayâte-ddünyâ.

29. O halde bizi anmaktan yüz çeviren ve dünya hayatından başka arzusu olmayan kişilerden sen de yüz çevir.

ذَٰلِكَ مَبۡلَغُهُم مِّنَ ٱلۡعِلۡمِۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعۡلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعۡلَمُ بِمَنِ ٱهۡتَدَىٰ ﴿30﴾

ẕâlike mebleguhüm mine-l`ilm. inne rabbeke hüve a`lemü bimen ḍalle `an sebîlihî vehüve a`lemü bimeni-htedâ.

30. İşte bildikleri bu kadar. Şüphesiz kendi yolundan sapanı en iyi bilen rabbindir, doğru yolu bulanı da en iyi bilen O’dur.

وَلِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِ لِيَجۡزِيَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔواْ بِمَا عَمِلُواْ وَيَجۡزِيَ ٱلَّذِينَ أَحۡسَنُواْ بِٱلۡحُسۡنَى ﴿31﴾

velillâhi mâ fi-ssemâvâti vemâ fi-l'arḍi liyecziye-lleẕîne esâü bimâ `amilû veyecziye-lleẕîne aḥsenû bilḥusnâ.

31–32. Göklerde ve yerde ne varsa Allah’ındır. Sonunda O, kötülük yapanlara işlediklerinin cezasını verecek; iyilik yapanları, ufak tefek kusurlar hariç, büyük günahlardan ve çirkin işlerden kaçınanları ise daha güzeliyle ödüllendirecektir. Şüphesiz rabbinin bağışlaması çok geniştir. Sizi topraktan yarattığı zamanki halinizi de, annelerinizin karınlarında cenin olarak bulunuşunuzu da en iyi bilen O’dur. Şu halde kendinizi temize çıkarmayın! Kimin günahtan sakındığını en iyi bilen O’dur.

ٱلَّذِينَ يَجۡتَنِبُونَ كَبَٰٓئِرَ ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡفَوَٰحِشَ إِلَّا ٱللَّمَمَۚ إِنَّ رَبَّكَ وَٰسِعُ ٱلۡمَغۡفِرَةِۚ هُوَ أَعۡلَمُ بِكُمۡ إِذۡ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلۡأَرۡضِ وَإِذۡ أَنتُمۡ أَجِنَّةࣱ فِي بُطُونِ أُمَّهَٰتِكُمۡۖ فَلَا تُزَكُّوٓاْ أَنفُسَكُمۡۖ هُوَ أَعۡلَمُ بِمَنِ ٱتَّقَىٰٓ ﴿32﴾

elleẕîne yectenibûne kebâira-l'iŝmi velfevâḥişe ille-llemem. inne rabbeke vâsi`u-lmagfirah. hüve a`lemü biküm iẕ enşeeküm mine-l'arḍi veiẕ entüm ecinnetün fî büṭûni ümmehâtiküm. felâ tüzekkû enfüseküm. hüve a`lemü bimeni-tteḳâ.

أَفَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي تَوَلَّىٰ ﴿33﴾

eferaeyte-lleẕî tevellâ.

33. Gördün mü o yüz çevireni;

وَأَعۡطَىٰ قَلِيلࣰ ا وَأَكۡدَىٰٓ ﴿34﴾

vea`ṭâ ḳalîlev veekdâ.

34. Azıcık verip sonra keseni!

أَعِندَهُۥ عِلۡمُ ٱلۡغَيۡبِ فَهُوَ يَرَىٰٓ ﴿35﴾

e`indehû `ilmü-lgaybi fehüve yerâ.

35. Gaybın bilgisine sahip de onunla mı görüyor?

أَمۡ لَمۡ يُنَبَّأۡ بِمَا فِي صُحُفِ مُوسَىٰ ﴿36﴾

em lem yünebbe' bimâ fî ṣuḥufi mûsâ.

36–37. Yoksa Mûsâ’nın ve ahde vefa örneği İbrâhim’in sahifelerinde bulunan şu hususlardan haberi yok mu?

وَإِبۡرَٰهِيمَ ٱلَّذِي وَفَّىٰٓ ﴿37﴾

veibrâhime-lleẕî veffâ.

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةࣱ وِزۡرَ أُخۡرَىٰ ﴿38﴾

ellâ teziru vâziratüv vizra uḫrâ.

38. Hiçbir günahkâr başkasının günahını yüklenmez.

وَأَن لَّيۡسَ لِلۡإِنسَٰنِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ﴿39﴾

veel leyse lil'insâni illâ mâ se`â.

39. İnsan ancak çabasının sonucunu elde eder.

وَأَنَّ سَعۡيَهُۥ سَوۡفَ يُرَىٰ ﴿40﴾

veenne sa`yehû sevfe yürâ.

40. Ve çabasının karşılığı ileride mutlaka görülecektir.

ثُمَّ يُجۡزَىٰهُ ٱلۡجَزَآءَ ٱلۡأَوۡفَىٰ ﴿41﴾

ŝümme yüczâhü-lcezâe-l'evfâ.

41. Sonra kendisine karşılığı tastamam verilecektir.

وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلۡمُنتَهَىٰ ﴿42﴾

veenne ilâ rabbike-lmüntehâ.

42. En sonunda yalnız rabbine varılacaktır.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَضۡحَكَ وَأَبۡكَىٰ ﴿43﴾

veennehû hüve aḍḥake veebkâ.

43. Güldüren de O’dur, ağlatan da.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَمَاتَ وَأَحۡيَا ﴿44﴾

veennehû hüve emâte veaḥyâ.

44. Öldüren de O’dur, yaşatan da.

وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰ ﴿45﴾

veennehû ḫaleḳa-zzevceyni-ẕẕekera vel'ünŝâ.

45–46. Rahime atıldığı zaman nutfeden (embriyo) erkeğiyle dişisiyle iki cinsi yaratan da O’dur.

مِن نُّطۡفَةٍ إِذَا تُمۡنَىٰ ﴿46﴾

min nuṭfetin iẕâ tümnâ.

وَأَنَّ عَلَيۡهِ ٱلنَّشۡأَةَ ٱلۡأُخۡرَىٰ ﴿47﴾

veenne `aleyhi-nneş'ete-l'uḫrâ.

47. Öteki yaratma da (öldükten sonra diriltme) O’na aittir.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغۡنَىٰ وَأَقۡنَىٰ ﴿48﴾

veennehû hüve agnâ veaḳnâ.

48. Çok veren de O’dur, az veren de.

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعۡرَىٰ ﴿49﴾

veennehû hüve rabbü-şşi`râ.

49. Şi‘râ yıldızının rabbi de O’dur.

وَأَنَّهُۥٓ أَهۡلَكَ عَادًا ٱلۡأُولَىٰ ﴿50﴾

veennehû ehleke `âden-l'ûlâ.

50. Eski Âd kavmini helâk eden de O’dur.

وَثَمُودَاْ فَمَآ أَبۡقَىٰ ﴿51﴾

veŝemûde femâ ebḳâ.

51. Semûd’u da öyle. Hem de geriye bir şey bırakmadan!

وَقَوۡمَ نُوحࣲ مِّن قَبۡلُۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ هُمۡ أَظۡلَمَ وَأَطۡغَىٰ ﴿52﴾

veḳavme nûḥim min ḳabl. innehüm kânû hüm ażleme veaṭgâ.

52. Bunlardan da önce Nûh kavmini. Çünkü onlar çok zalim ve çok azgın idiler.

وَٱلۡمُؤۡتَفِكَةَ أَهۡوَىٰ ﴿53﴾

velmü'tefikete ehvâ.

53. Altı üstüne getirilmiş şehirleri de O helâk etti.

فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ ﴿54﴾

fegaşşâhâ mâ gaşşâ.

54. Onları üzerilerine yağan felâketlere gömdü!

فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ﴿55﴾

febieyyi âlâi rabbike tetemârâ.

55. Artık rabbinin hangi nimetlerinden şüphe duyabilirsin?

هَٰذَا نَذِيرࣱ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلۡأُولَىٰٓ ﴿56﴾

hâẕâ neẕîrum mine-nnüẕüri-l'ûlâ.

56. Bu (Kur’an) da önceki uyarıcılar gibi bir uyarıcıdır.

أَزِفَتِ ٱلۡأٓزِفَةُ ﴿57﴾

ezifeti-l'âzifeh.

57. Artık yaklaştı o yaklaşmakta olan.

لَيۡسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ ﴿58﴾

leyse lehâ min dûni-llâhi kâşifeh.

58. Onu Allah’tan başka ortaya çıkaracak yoktur.

أَفَمِنۡ هَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ تَعۡجَبُونَ ﴿59﴾

efemin hâẕe-lḥadîŝi ta`cebûn.

59. Yoksa bu haberi tuhaf mı buluyorsunuz?

وَتَضۡحَكُونَ وَلَا تَبۡكُونَ ﴿60﴾

vetaḍḥakûne velâ tebkûn.

60. Ağlayacağınıza gülüyorsunuz!

وَأَنتُمۡ سَٰمِدُونَ ﴿61﴾

veentüm sâmidûn.

61. Ve gaflet içinde oyalanıp duruyorsunuz.

فَٱسۡجُدُواْۤ لِلَّهِۤ وَٱعۡبُدُواْ۩ ﴿62﴾

fescüdû lillâhi va`büdû.

62. Haydi artık Allah için secdeye kapanıp kulluk ediniz.