Şuarâ Suresi

طسٓمٓ ﴿1﴾

ṭâ-sîn-mîm.

1. Tâ-sîn-mîm.

تِلۡكَ ءَايَٰتُ ٱلۡكِتَٰبِ ٱلۡمُبِينِ ﴿2﴾

tilke âyâtü-lkitâbi-lmübîn.

2. Bunlar, apaçık kitabın âyetleridir.

لَعَلَّكَ بَٰخِعࣱ نَّفۡسَكَ أَلَّا يَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ ﴿3﴾

le`alleke bâḫi`un nefseke ellâ yekûnû mü'minîn.

3. İman etmiyorlar diye neredeyse kendini helâk edeceksin!

إِن نَّشَأۡ نُنَزِّلۡ عَلَيۡهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةࣰ فَظَلَّتۡ أَعۡنَٰقُهُمۡ لَهَا خَٰضِعِينَ ﴿4﴾

in neşe' nünezzil `aleyhim mine-ssemâi âyeten feżallet a`nâḳuhüm lehâ ḫâḍi`în.

4. Biz istesek onlara gökten bir mûcize indiririz de derhal ona boyun eğerler.

وَمَا يَأۡتِيهِم مِّن ذِكۡرࣲ مِّنَ ٱلرَّحۡمَٰنِ مُحۡدَثٍ إِلَّا كَانُواْ عَنۡهُ مُعۡرِضِينَ ﴿5﴾

vemâ ye'tîhim min ẕikrim mine-rraḥmâni muḥdeŝin illâ kânû `anhü mü`riḍîn.

5. Ne zaman Rahmân’dan kendilerine yeni bir uyarı gelse mutlaka bundan yüz çevirmektedirler.

فَقَدۡ كَذَّبُواْ فَسَيَأۡتِيهِمۡ أَنۢبَٰٓؤُاْ مَا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ ﴿6﴾

feḳad keẕẕebû feseye'tîhim embâü mâ kânû bihî yestehziûn.

6. Hep yalanladılar, fakat alay edip durdukları şeylere ait bilgiler yakında onlara gelecektir!

أَوَلَمۡ يَرَوۡاْ إِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَمۡ أَنۢبَتۡنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوۡجࣲ كَرِيمٍ ﴿7﴾

evelem yerav ile-l'arḍi kem embetnâ fîhâ min külli zevcin kerîm.

7. Peki o inkârcılar yeryüzüne hiç bakmazlar mı? Orada her türden nice değerli bitkiler çıkarmışızdır.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ﴿8﴾

inne fî ẕâlike leâyeh. vemâ kâne ekŝeruhüm mü'minîn.

8. Şüphesiz bunlarda alınacak büyük bir ders vardır; ama çoğu iman etmezler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿9﴾

veinne rabbeke lehüve-l`azîzü-rraḥîm.

9. Şüphesiz rabbin, işte O, mutlak güçlüdür, engin merhamet sahibidir.

وَإِذۡ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئۡتِ ٱلۡقَوۡمَ ٱلظَّٰلِمِينَ ﴿10﴾

veiẕ nâdâ rabbüke mûsâ eni-'ti-lḳavme-żżâlimîn.

10–11. Hani rabbin Mûsâ’ya, şöyle seslenmişti: “O zalimler topluluğuna, Firavun’un kavmine git. Onlar (zulümden) hâlâ sakınmayacaklar mı?”

قَوۡمَ فِرۡعَوۡنَۚ أَلَا يَتَّقُونَ ﴿11﴾

ḳavme fir`avn. elâ yetteḳûn.

قَالَ رَبِّ إِنِّيٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ ﴿12﴾

ḳâle rabbi innî eḫâfü ey yükeẕẕibûn.

12. Mûsâ, “Rabbim! Doğrusu beni yalancılıkla suçlamalarından korkuyorum;

وَيَضِيقُ صَدۡرِي وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِي فَأَرۡسِلۡ إِلَىٰ هَٰرُونَ ﴿13﴾

veyeḍîḳu ṣadrî velâ yenṭaliḳu lisânî feersil ilâ hârûn.

13. Göğsüm daralıyor, dilim dolaşıyor; onun için bu elçilik görevini Hârûn’a yükle.

وَلَهُمۡ عَلَيَّ ذَنۢبࣱ فَأَخَافُ أَن يَقۡتُلُونِ ﴿14﴾

velehüm `aleyye ẕembün feeḫâfü ey yaḳtülûn.

14. Ayrıca ben onlar nezdinde suçluyum; bu yüzden beni öldürmelerinden korkuyorum” dedi.

قَالَ كَلَّاۖ فَٱذۡهَبَا بِـَٔايَٰتِنَآۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسۡتَمِعُونَ ﴿15﴾

ḳâle kellâ. feẕhebâ biâyâtinâ innâ me`aküm müstemi`ûn.

15. Allah, “Hayır, asla böyle olmayacak!” buyurdu. “Haydi ikiniz de mûcizelerimizle gidin. Şüphesiz biz sizinle beraberiz, (her şeyi) işitmekteyiz.”

فَأۡتِيَا فِرۡعَوۡنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿16﴾

fe'tiyâ fir`avne feḳûlâ innâ rasûlü rabbi-l`âlemîn.

16–17. Firavun’a gidin ve deyin ki: “Gerçekten biz, İsrâiloğulları’nı bizimle beraber göndermen için âlemlerin rabbinin elçisiyiz.”

أَنۡ أَرۡسِلۡ مَعَنَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ﴿17﴾

en ersil me`anâ benî isrâîl.

قَالَ أَلَمۡ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدࣰ ا وَلَبِثۡتَ فِينَا مِنۡ عُمُرِكَ سِنِينَ ﴿18﴾

ḳâle elem nürabbike fînâ velîdev velebiŝte fînâ min `umürike sinîn.

18. (Makamına vardıklarında Mûsâ’ya) Firavun şöyle dedi: “Biz seni çocukken himayemize alıp büyütmedik mi? Hayatının nice yıllarını aramızda geçirmedin mi?

وَفَعَلۡتَ فَعۡلَتَكَ ٱلَّتِي فَعَلۡتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلۡكَٰفِرِينَ ﴿19﴾

vefe`alte fa`leteke-lletî fe`alte veente mine-lkâfirîn.

19. Sonunda yapacağını yaptın. Sen nankörün birisin!”

قَالَ فَعَلۡتُهَآ إِذࣰ ا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿20﴾

ḳâle fe`altühâ iẕev veenâ mine-ḍḍâllîn.

20. Mûsâ, “Ben” dedi, “O işi, (sonunun ölüme varacağını) bilmeden yaptım.

فَفَرَرۡتُ مِنكُمۡ لَمَّا خِفۡتُكُمۡ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكۡمࣰ ا وَجَعَلَنِي مِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿21﴾

feferartü minküm lemmâ ḫiftüküm fevehebe lî rabbî ḥukmev vece`alenî mine-lmürselîn.

21. Sizden korkunca da hemen aranızdan kaçtım. Sonra rabbim bana doğru karar vermeyi öğretti ve beni peygamberlerden biri yaptı.

وَتِلۡكَ نِعۡمَةࣱ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنۡ عَبَّدتَّ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ﴿22﴾

vetilke ni`metün temünnühâ `aleyye en `abbette benî isrâîl.

22. O nimet diye başıma kaktığın şeye gelince o da İsrâiloğulları’nı kendine kul köle etmenden ibarettir.”

قَالَ فِرۡعَوۡنُ وَمَا رَبُّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿23﴾

ḳâle fir`avnü vemâ rabbü-l`âlemîn.

23. Firavun, “Âlemlerin rabbi de kimdir?” diye sordu.

قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَآۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ ﴿24﴾

ḳâle rabbü-ssemâvâti vel'arḍi vemâ beynehümâ. in küntüm mûḳinîn.

24. Mûsâ, “Eğer gerçeğe inanmaya yatkınlığınız varsa bilin ki O, göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunan her şeyin rabbidir” diye cevap verdi.

قَالَ لِمَنۡ حَوۡلَهُۥٓ أَلَا تَسۡتَمِعُونَ ﴿25﴾

ḳâle limen ḥavlehû elâ testemi`ûn.

25. Firavun yanında bulunanlara, “Ne dediğini duydunuz değil mi?” dedi.

قَالَ رَبُّكُمۡ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿26﴾

ḳâle rabbüküm verabbü âbâikümü-l'evvelîn.

26. Mûsâ, “O, sizin de rabbiniz, geçmişteki atalarınızın da rabbidir” dedi.

قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِيٓ أُرۡسِلَ إِلَيۡكُمۡ لَمَجۡنُونࣱ‏ ﴿27﴾

ḳâle inne rasûlekümü-lleẕî ürsile ileyküm lemecnûn.

27. Firavun, “Size gönderilen bu elçiniz mutlaka aklını yitirmiş” dedi.

قَالَ رَبُّ ٱلۡمَشۡرِقِ وَٱلۡمَغۡرِبِ وَمَا بَيۡنَهُمَآۖ إِن كُنتُمۡ تَعۡقِلُونَ ﴿28﴾

ḳâle rabbü-lmeşriḳi velmagribi vemâ beynehümâ. in küntüm ta`ḳilûn.

28. Mûsâ devamla şunu söyledi: “Şayet aklınızı kullanırsanız anlarsınız ki O, doğunun, batının ve bu ikisi arasında bulunanların rabbidir.”

قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذۡتَ إِلَٰهًا غَيۡرِي لَأَجۡعَلَنَّكَ مِنَ ٱلۡمَسۡجُونِينَ ﴿29﴾

ḳâle leini-tteḫaẕte ilâhen gayrî leec`alenneke mine-lmescûnîn.

29. Firavun, “Benden başkasını tanrı edinirsen, yemin ederim ki seni zindanlarda süründürürüm!” dedi.

قَالَ أَوَلَوۡ جِئۡتُكَ بِشَيۡءࣲ مُّبِينࣲ‏ ﴿30﴾

ḳâle evelev ci'tüke bişey'im mübîn.

30. Mûsâ, “Sana apaçık bir şey getirmiş olsam da mı?” diye sordu.

قَالَ فَأۡتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ﴿31﴾

ḳâle fe'ti bihî in künte mine-ṣṣâdiḳîn.

31. Firavun, “Doğru söyleyenlerden isen, haydi getir onu” diye karşılık verdi.

فَأَلۡقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعۡبَانࣱ مُّبِينࣱ‏ ﴿32﴾

feelḳâ `aṣâhü feiẕâ hiye ŝü`bânüm mübîn.

32. Bunun üzerine Mûsâ asâsını atıverdi; bir de ne görsünler, asâ düpedüz bir yılan oluvermiş!

وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِيَ بَيۡضَآءُ لِلنَّٰظِرِينَ ﴿33﴾

veneza`a yedehû feiẕâ hiye beyḍâü linnâżirîn.

33. Sonra elini çıkardı; o da bakanlara beyaz ışık saçan bir şey oluvermiş!

قَالَ لِلۡمَلَإِ حَوۡلَهُۥٓ إِنَّ هَٰذَا لَسَٰحِرٌ عَلِيمࣱ‏ ﴿34﴾

ḳâle lilmelei ḥavlehû inne hâẕâ lesâḥirun `alîm.

34. Firavun, çevresindeki seçkinlere şöyle dedi: “Doğrusu bu, çok bilgili bir sihirbaz!

يُرِيدُ أَن يُخۡرِجَكُم مِّنۡ أَرۡضِكُم بِسِحۡرِهِۦ فَمَاذَا تَأۡمُرُونَ ﴿35﴾

yürîdü ey yuḫriceküm min arḍiküm bisiḥrih. femâẕâ te'mürûn.

35. Yaptığı sihirle sizi yurdunuzdan çıkarmak istiyor. Buna karşı ne buyurursunuz?”

قَالُوٓاْ أَرۡجِهۡ وَأَخَاهُ وَٱبۡعَثۡ فِي ٱلۡمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ ﴿36﴾

ḳâlû ercih veeḫâhü veb`aŝ fi-lmedâini ḥâşirîn.

36. Dediler ki: “Onu ve kardeşini bir süre alıkoy ve sihirbaz toplamak üzere şehirlere (adamlar) gönder;

يَأۡتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمࣲ‏ ﴿37﴾

ye'tûke bikülli seḥḥârin `alîm.

37. Bütün bilgili sihirbazları sana getirsinler.”

فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَٰتِ يَوۡمࣲ مَّعۡلُومࣲ‏ ﴿38﴾

fecümi`a-sseḥaratü limîḳâti yevmim ma`lûm.

38. Böylece sihirbazlar belli bir günün ilân edilmiş vaktinde bir araya getirildi.

وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلۡ أَنتُم مُّجۡتَمِعُونَ ﴿39﴾

veḳîle linnâsi hel entüm müctemi`ûn.

39. Halka, “Siz de toplantıya gelmiyor musunuz?” denildi.

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ ﴿40﴾

le`allenâ nettebi`u-sseḥarate in kânû hümü-lgâlibîn.

40. “Sihirbazlar üstün gelirlerse -ki ümidimiz budur- herhalde onların yolundan gideriz.”

فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُواْ لِفِرۡعَوۡنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجۡرًا إِن كُنَّا نَحۡنُ ٱلۡغَٰلِبِينَ ﴿41﴾

felemmâ câe-sseḥaratü ḳâlû lifir`avne einne lenâ leecran in künnâ naḥnü-lgâlibîn.

41. Sihirbazlar geldiklerinde Firavun’a, “Üstün gelen biz olursak herhalde bize bir ödül vardır, değil mi?” dediler.

قَالَ نَعَمۡ وَإِنَّكُمۡ إِذࣰ ا لَّمِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ ﴿42﴾

ḳâle ne`am veinneküm iẕel lemine-lmüḳarrabîn.

42. Firavun, “Evet”, dedi; “O takdirde gerçekten has adamlarımdan olacaksınız.”

قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلۡقُواْ مَآ أَنتُم مُّلۡقُونَ ﴿43﴾

ḳâle lehüm mûsâ elḳû mâ entüm mülḳûn.

43. Mûsâ sihirbazlara, “Ne atacaksanız atın!” dedi.

فَأَلۡقَوۡاْ حِبَالَهُمۡ وَعِصِيَّهُمۡ وَقَالُواْ بِعِزَّةِ فِرۡعَوۡنَ إِنَّا لَنَحۡنُ ٱلۡغَٰلِبُونَ ﴿44﴾

feelḳav ḥibâlehüm ve`iṣiyyehüm veḳâlû bi`izzeti fir`avne innâ lenaḥnü-lgâlibûn.

44. Bunun üzerine iplerini, değneklerini yere attılar ve dediler ki: “Firavun’un üstün gücü adına, elbette üstün gelen biz olacağız.”

فَأَلۡقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلۡقَفُ مَا يَأۡفِكُونَ ﴿45﴾

feelḳâ mûsâ `aṣâhü feiẕâ hiye telḳafü mâ ye'fikûn.

45. Sonra Mûsâ da değneğini yere attı; bir de ne görsünler, onların düzmece nesnelerini yutuveriyor!

فَأُلۡقِيَ ٱلسَّحَرَةُ سَٰجِدِينَ ﴿46﴾

feülḳiye-sseḥaratü sâcidîn.

46. Sihirbazlar derhal secdeye kapandılar.

قَالُوٓاْ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿47﴾

ḳâlû âmennâ birabbi-l`âlemîn.

47–48. “Âlemlerin rabbine, Mûsâ ve Hârûn’un rabbine iman ettik” dediler.

رَبِّ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿48﴾

rabbi mûsâ vehârûn.

قَالَ ءَامَنتُمۡ لَهُۥ قَبۡلَ أَنۡ ءَاذَنَ لَكُمۡۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِي عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحۡرَ فَلَسَوۡفَ تَعۡلَمُونَۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيۡدِيَكُمۡ وَأَرۡجُلَكُم مِّنۡ خِلَٰفࣲ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمۡ أَجۡمَعِينَ ﴿49﴾

ḳâle âmentüm lehû ḳable en âẕene leküm. innehû lekebîrukümü-lleẕî `allemekümü-ssiḥr. felesevfe ta`lemûn. leüḳaṭṭi`anne eydiyeküm veercüleküm min ḫilâfiv veleüṣallibenneküm ecme`în.

49. Firavun dedi ki: “Benim size izin vermemi beklemeden ona iman ediyorsunuz, öyle mi? Anlaşılan o, size sihri öğreten üstadınızmış! Ama şimdi göreceksiniz! Andolsun, ellerinizi ve ayaklarınızı çaprazlama kestireceğim, hepinizi astıracağım!”

قَالُواْ لَا ضَيۡرَۖ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ ﴿50﴾

ḳâlû lâ ḍayr. innâ ilâ rabbinâ münḳalibûn.

50. “Zararı yok” dediler, “Nasıl olsa biz rabbimize dönüyoruz.

إِنَّا نَطۡمَعُ أَن يَغۡفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَٰيَٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿51﴾

innâ naṭme`u ey yagfira lenâ rabbünâ ḫaṭâyânâ en künnâ evvele-lmü'minîn.

51. İlk iman edenler olduğumuz için rabbimizin hatalarımızı bağışlayacağını umuyoruz.”

۞وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنۡ أَسۡرِ بِعِبَادِيٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ ﴿52﴾

veevḥaynâ ilâ mûsâ en esri bi`ibâdî inneküm müttebe`ûn.

52. Mûsâ’ya, “Kullarımı geceleyin yola çıkar, çünkü takip edileceksiniz” diye vahyettik.

فَأَرۡسَلَ فِرۡعَوۡنُ فِي ٱلۡمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ ﴿53﴾

feersele fir`avnü fi-lmedâini ḥâşirîn.

53. Firavun da asker toplamak üzere şehirlere adamlar gönderdi.

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَشِرۡذِمَةࣱ قَلِيلُونَ ﴿54﴾

inne hâülâi leşirẕimetün ḳalîlûn.

54. (Adamlarına) “Bunlar, sayıları az, önemsiz bir topluluk;

وَإِنَّهُمۡ لَنَا لَغَآئِظُونَ ﴿55﴾

veinnehüm lenâ legâiżûn.

55. Fakat bize karşı nefretle doludurlar.

وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَٰذِرُونَ ﴿56﴾

veinnâ lecemî`un ḥâẕirûn.

56. Biz de kuşkusuz tedbirli, tek vücut bir topluluğuz” (dedi).

فَأَخۡرَجۡنَٰهُم مِّن جَنَّٰتࣲ وَعُيُونࣲ‏ ﴿57﴾

feaḫracnâhüm min cennâtiv ve`uyûn.

57–58. Daha sonra onları (Firavun ve topluluğunu) bahçelerden, pınarlardan, hazinelerden ve değerli bir konumdan mahrum ettik.

وَكُنُوزࣲ وَمَقَامࣲ كَرِيمࣲ‏ ﴿58﴾

vekünûziv vemeḳâmin kerîm.

كَذَٰلِكَۖ وَأَوۡرَثۡنَٰهَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ﴿59﴾

keẕâlik. veevraŝnâhâ benî isrâîl.

59. İşte böyle. Bu nimetleri onların yerine İsrâiloğulları’na verdik.

فَأَتۡبَعُوهُم مُّشۡرِقِينَ ﴿60﴾

feetbe`ûhüm müşriḳîn.

60. (Olaya gelince) Arkadan Firavun ve adamları gün doğarken onlara yetiştiler.

فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلۡجَمۡعَانِ قَالَ أَصۡحَٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدۡرَكُونَ ﴿61﴾

felemmâ terâe-lcem`âni ḳâle aṣḥâbü mûsâ innâ lemüdrakûn.

61. İki topluluk birbirini görünce, Mûsâ’nın adamları, “İşte yakalandık!” dediler.

قَالَ كَلَّآۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهۡدِينِ ﴿62﴾

ḳâle kellâ. inne me`iye rabbî seyehdîn.

62. Mûsâ, “Hayır! Eminim ki rabbim benimledir, bana bir çıkış yolu gösterecektir” dedi.

فَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضۡرِب بِّعَصَاكَ ٱلۡبَحۡرَۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرۡقࣲ كَٱلطَّوۡدِ ٱلۡعَظِيمِ ﴿63﴾

feevḥaynâ ilâ mûsâ eni-ḍrib bi`aṣâke-lbaḥr. fenfeleḳa fekâne küllü firḳin keṭṭavdi-l`ażîm.

63. Bunun üzerine Mûsâ’ya, “Asân ile denize vur!” diye vahyettik. Deniz derhal yarıldı, her parça koca bir dağ gibi oldu.

وَأَزۡلَفۡنَا ثَمَّ ٱلۡأٓخَرِينَ ﴿64﴾

veezlefnâ ŝemme-l'âḫarîn.

64. Ötekilerini de oraya getirdik.

وَأَنجَيۡنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ ﴿65﴾

veenceynâ mûsâ vemem me`ahû ecme`în.

65–66. Mûsâ ve beraberinde bulunanların hepsini kurtardıktan sonra ötekilerini suda boğduk.

ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ ﴿66﴾

ŝümme agraḳne-l'âḫarîn.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ﴿67﴾

inne fî ẕâlike leâyeh. vemâ kâne ekŝeruhüm mü'minîn.

67. Şüphesiz bunda inandırıcı işaretler vardır; ama çokları imana gelmiş değildir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿68﴾

veinne rabbeke lehüve-l`azîzü-rraḥîm.

68. Şüphesiz rabbin, işte O, mutlak güçlüdür, engin merhamet sahibidir.

وَٱتۡلُ عَلَيۡهِمۡ نَبَأَ إِبۡرَٰهِيمَ ﴿69﴾

vetlü `aleyhim nebee ibrâhîm.

69. Onlara İbrâhim’in öyküsünü de anlat.

إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَا تَعۡبُدُونَ ﴿70﴾

iẕ ḳâle liebîhi veḳavmihî mâ ta`büdûn.

70. Hani o, babasına ve kavmine, “Neye tapıyorsunuz?” diye sormuştu.

قَالُواْ نَعۡبُدُ أَصۡنَامࣰ ا فَنَظَلُّ لَهَا عَٰكِفِينَ ﴿71﴾

ḳâlû na`büdü aṣnâmen feneżallü lehâ `âkifîn.

71. “Putlara tapıyoruz ve onlara tapmaya devam edeceğiz” diye cevap verdiler.

قَالَ هَلۡ يَسۡمَعُونَكُمۡ إِذۡ تَدۡعُونَ ﴿72﴾

ḳâle hel yesme`ûneküm iẕ ted`ûn.

72. İbrâhim, “Peki ama, dedi, dua ettiğinizde onlar sizi işitiyorlar mı?

أَوۡ يَنفَعُونَكُمۡ أَوۡ يَضُرُّونَ ﴿73﴾

ev yenfe`ûneküm ev yeḍurrûn.

73. Yahut size fayda veya zarar verebiliyorlar mı?”

قَالُواْ بَلۡ وَجَدۡنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفۡعَلُونَ ﴿74﴾

ḳâlû bel vecednâ âbâenâ keẕâlike yef`alûn.

74. “Hayır ama biz atalarımızı böyle yapar bulduk” dediler.

قَالَ أَفَرَءَيۡتُم مَّا كُنتُمۡ تَعۡبُدُونَ ﴿75﴾

ḳâle eferaeytüm mâ küntüm ta`büdûn.

75–76. İbrâhim dedi ki: “İyi de sizin ve önceki atalarınızın neye taptığınızı hiç düşündünüz mü?

أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلۡأَقۡدَمُونَ ﴿76﴾

entüm veâbâükümü-l'aḳdemûn.

فَإِنَّهُمۡ عَدُوࣱّ لِّيٓ إِلَّا رَبَّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿77﴾

feinnehüm `adüvvül lî illâ rabbe-l`âlemîn.

77. İyi bilin ki âlemlerin rabbi dışında taptıklarınız benim düşmanımdır;

ٱلَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهۡدِينِ ﴿78﴾

elleẕî ḫaleḳanî fehüve yehdîn.

78. O, beni yaratan ve bana doğru yolu gösterendir.

وَٱلَّذِي هُوَ يُطۡعِمُنِي وَيَسۡقِينِ ﴿79﴾

velleẕî hüve yuṭ`imünî veyesḳîn.

79. Beni yediren ve içirendir.

وَإِذَا مَرِضۡتُ فَهُوَ يَشۡفِينِ ﴿80﴾

veiẕâ meriḍtü fehüve yeşfîn.

80. Hastalandığım zaman bana şifa verendir.

وَٱلَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحۡيِينِ ﴿81﴾

velleẕî yümîtünî ŝümme yuḥyîn.

81. Canımı alacak olan, sonra beni yeniden diriltecek olandır.

وَٱلَّذِيٓ أَطۡمَعُ أَن يَغۡفِرَ لِي خَطِيٓـَٔتِي يَوۡمَ ٱلدِّينِ ﴿82﴾

velleẕî aṭme`u ey yagfira lî ḫaṭîetî yevme-ddîn.

82. Hesap günü hatalarımı bağışlayacağını umduğum yine O’dur.

رَبِّ هَبۡ لِي حُكۡمࣰ ا وَأَلۡحِقۡنِي بِٱلصَّٰلِحِينَ ﴿83﴾

rabbi heb lî ḥukmev veelḥiḳnî biṣṣâliḥîn.

83. Rabbim! Bana hikmet ver ve beni iyiler arasına kat.

وَٱجۡعَل لِّي لِسَانَ صِدۡقࣲ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ﴿84﴾

vec`al lî lisâne ṣidḳin fi-l'âḫirîn.

84. Arkadan gelecekler içinde iyilikle anılmayı bana nasip eyle!

وَٱجۡعَلۡنِي مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ ﴿85﴾

vec`alnî miv veraŝeti cenneti-nne`îm.

85. Beni, naîm cennetine girenlerden eyle!

وَٱغۡفِرۡ لِأَبِيٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿86﴾

vagfir liebî innehû kâne mine-ḍḍâllîn.

86. Babamı da bağışla; kuşkusuz o doğru yoldan sapanlardan oldu.

وَلَا تُخۡزِنِي يَوۡمَ يُبۡعَثُونَ ﴿87﴾

velâ tuḫzinî yevme yüb`aŝûn.

87–89. İnsanların diriltileceği gün ve Allah’a temiz bir kalple gelenler dışında malın da çocukların da fayda vermeyeceği gün beni mahcup etme!”

يَوۡمَ لَا يَنفَعُ مَالࣱ وَلَا بَنُونَ ﴿88﴾

yevme lâ yenfe`u mâlüv velâ benûn.

إِلَّا مَنۡ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلۡبࣲ سَلِيمࣲ‏ ﴿89﴾

illâ men ete-llâhe biḳalbin selîm.

وَأُزۡلِفَتِ ٱلۡجَنَّةُ لِلۡمُتَّقِينَ ﴿90﴾

veüzlifeti-lcennetü lilmütteḳîn.

90. O gün cennet, takvâ sahiplerine yaklaştırılır.

وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِلۡغَاوِينَ ﴿91﴾

vebürrizeti-lceḥîmü lilgâvîn.

91. Cehennem de küfre sapmış olanlara açıkça gösterilir.

وَقِيلَ لَهُمۡ أَيۡنَ مَا كُنتُمۡ تَعۡبُدُونَ ﴿92﴾

veḳîle lehüm eyne mâ küntüm ta`büdûn.

92–93. Onlara, “Allah’ı bırakıp da taptıklarınız nerede? Size yardım edebiliyorlar veya kendilerini kurtarabiliyorlar mı?” denilir.

مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلۡ يَنصُرُونَكُمۡ أَوۡ يَنتَصِرُونَ ﴿93﴾

min dûni-llâh. hel yenṣurûneküm ev yenteṣirûn.

فَكُبۡكِبُواْ فِيهَا هُمۡ وَٱلۡغَاوُۥنَ ﴿94﴾

fekübkibû fîhâ hüm velgâvûn.

94–95. Artık onlar, o sapkınlar ve İblîs’in yandaşları toptan tepetaklak cehenneme atılırlar.

وَجُنُودُ إِبۡلِيسَ أَجۡمَعُونَ ﴿95﴾

vecünûdü iblîse ecme`ûn.

قَالُواْ وَهُمۡ فِيهَا يَخۡتَصِمُونَ ﴿96﴾

ḳâlû vehüm fîhâ yaḫteṣimûn.

96. Orada onlar birbirleriyle çekişerek şöyle derler:

تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِي ضَلَٰلࣲ مُّبِينٍ ﴿97﴾

tellâhi in künnâ lefî ḍalâlim mübîn.

97–98. “Vallahi, biz sizi âlemlerin rabbi ile eşit tutarken gerçekten apaçık bir sapıklık içindeymişiz.

إِذۡ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿98﴾

iẕ nüsevvîküm birabbi-l`âlemîn.

وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلۡمُجۡرِمُونَ ﴿99﴾

vemâ eḍallenâ ille-lmücrimûn.

99. Bizi ancak o günaha batmış olanlar saptırdı.

فَمَا لَنَا مِن شَٰفِعِينَ ﴿100﴾

femâ lenâ min şâfi`în.

100–101. Şimdi bizim ne şefaatçilerimiz var ne de samimi bir dostumuz.

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمࣲ‏ ﴿101﴾

velâ ṣadîḳin ḥamîm.

فَلَوۡ أَنَّ لَنَا كَرَّةࣰ فَنَكُونَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿102﴾

felev enne lenâ kerraten fenekûne mine-lmü'minîn.

102. Ah keşke bizim için bir dönüş daha olsa da müminlerden olsak!”

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ﴿103﴾

inne fî ẕâlike leâyeh. vemâ kâne ekŝeruhüm mü'minîn.

103. İşte bu anlatılanlarda elbet alınacak büyük bir ders vardır; ama çokları iman etmezler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿104﴾

veinne rabbeke lehüve-l`azîzü-rraḥîm.

104. Şüphesiz rabbin, işte O, mutlak güç ve engin merhamet sahibidir.

كَذَّبَتۡ قَوۡمُ نُوحٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿105﴾

keẕẕebet ḳavmü nûḥin-lmürselîn.

105. Nûh kavmi de peygamberleri yalancılıkla suçladılar.

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿106﴾

iẕ ḳâle lehüm eḫûhüm nûḥun elâ tetteḳûn.

106. Kardeşleri Nûh onlara şöyle demişti: “İnkârdan sakınmayacak mısınız?

إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ‏ ﴿107﴾

innî leküm rasûlün emîn.

107. Bakınız ben, size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿108﴾

fetteḳu-llâhe veeṭî`ûn.

108. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿109﴾

vemâ es'elüküm `aleyhi min ecr. in ecriye illâ `alâ rabbi-l`âlemîn.

109. Bunun için sizden bir karşılık beklemiyorum. Benim ecrimi vermek yalnız âlemlerin rabbine aittir.

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿110﴾

fetteḳu-llâhe veeṭî`ûn.

110. Artık Allah’a isyandan sakının ve bana itaat edin.”

۞قَالُوٓاْ أَنُؤۡمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلۡأَرۡذَلُونَ ﴿111﴾

ḳâlû enü'minü leke vettebe`ake-l'erẕelûn.

111. Şöyle cevap verdiler: “Seni toplumun en aşağı kesiminin izlediğini göre göre sana iman eder miyiz!”

قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ﴿112﴾

ḳâle vemâ `ilmî bimâ kânû ya`melûn.

112. Nûh dedi ki: “Onların vaktiyle ne yaptıklarını bilmem.

إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّيۖ لَوۡ تَشۡعُرُونَ ﴿113﴾

in ḥisâbühüm illâ `alâ rabbî lev teş`urûn.

113. Onların hesabı ancak rabbime aittir. Düşünseydiniz bunu anlardınız!

وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿114﴾

vemâ ene biṭâridi-lmü'minîn.

114. Ben iman etmiş kimseleri kovacak değilim.

إِنۡ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرࣱ مُّبِينࣱ‏ ﴿115﴾

in ene illâ neẕîrum mübîn.

115. Ben sadece gerçekleri apaçık ortaya koyan bir uyarıcıyım.”

قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمَرۡجُومِينَ ﴿116﴾

ḳâlû leil lem tentehi yâ nûḥu letekûnenne mine-lmercûmîn.

116. “Ey Nûh!” dediler, “Bu işten vazgeçmezsen, kesinlikle sen de taşlanacaksın!”

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوۡمِي كَذَّبُونِ ﴿117﴾

ḳâle rabbi inne ḳavmî keẕẕebûn.

117. Nûh, “Rabbim!” dedi, “Kavmim beni yalancılıkla suçluyor.

فَٱفۡتَحۡ بَيۡنِي وَبَيۡنَهُمۡ فَتۡحࣰ ا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِيَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿118﴾

feftaḥ beynî vebeynehüm fetḥav veneccinî vemem me`iye mine-lmü'minîn.

118. Artık benimle onların arasındaki durumu sen hükmünle açıklığa kavuştur, beni ve beraberimdeki müminleri kurtar!”

فَأَنجَيۡنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِي ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ ﴿119﴾

feenceynâhü vemem me`ahû fi-lfülki-lmeşḥûn.

119. Bunun üzerine biz onu ve beraberindekileri, o her şeyle dopdolu geminin içinde kurtardık.

ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا بَعۡدُ ٱلۡبَاقِينَ ﴿120﴾

ŝümme agraḳnâ ba`dü-lbâḳîn.

120. Sonra geri kalanları da sulara gömdük.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ﴿121﴾

inne fî ẕâlike leâyeh. vemâ kâne ekŝeruhüm mü'minîn.

121. Doğrusu anlayanlar için bu kıssada büyük bir ders vardır; ama çokları iman etmezler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿122﴾

veinne rabbeke lehüve-l`azîzü-rraḥîm.

122. Şüphesiz rabbin, işte O, mutlak güçlüdür, engin merhamet sahibidir.

كَذَّبَتۡ عَادٌ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿123﴾

keẕẕebet `âdün-lmürselîn.

123. Âd kavmi de peygamberleri yalancılıkla suçladılar.

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿124﴾

iẕ ḳâle lehüm eḫûhüm hûdün elâ tetteḳûn.

124. Kardeşleri Hûd onlara şöyle demişti: “Allah’a karşı gelmekten sakınmıyor musunuz?

إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ‏ ﴿125﴾

innî leküm rasûlün emîn.

125. Ben, size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿126﴾

fetteḳu-llâhe veeṭî`ûn.

126. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿127﴾

vemâ es'elüküm `aleyhi min ecr. in ecriye illâ `alâ rabbi-l`âlemîn.

127. Bunun için sizden bir karşılık beklemiyorum. Benim ecrimi vermek yalnız âlemlerin rabbine aittir.

أَتَبۡنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةࣰ تَعۡبَثُونَ ﴿128﴾

etebnûne bikülli rî`in âyeten ta`beŝûn.

128. Siz boş şeylerle uğraşarak her yüksek yere bir anıt mı dikersiniz?

وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمۡ تَخۡلُدُونَ ﴿129﴾

vetetteḫiẕûne meṣâni`a le`alleküm taḫlüdûn.

129. Temelli kalacağınızı umarak mı büyük konaklar yaparsınız?

وَإِذَا بَطَشۡتُم بَطَشۡتُمۡ جَبَّارِينَ ﴿130﴾

veiẕâ beṭaştüm beṭaştüm cebbârîn.

130. Gücünüzü hep zalim zorbalar gibi mi kullanırsınız?

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿131﴾

fetteḳu-llâhe veeṭî`ûn.

131. Artık Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِيٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعۡلَمُونَ ﴿132﴾

vetteḳu-lleẕî emeddeküm bimâ ta`lemûn.

132–134. Bildiğiniz şeyleri size veren, size sürüler, oğullar, bağlar, pınarlar ihsan eden Allah’a karşı gelmekten sakının.

أَمَدَّكُم بِأَنۡعَٰمࣲ وَبَنِينَ ﴿133﴾

emeddeküm bien`âmiv vebenîn.

وَجَنَّٰتࣲ وَعُيُونٍ ﴿134﴾

vecennâtiv ve`uyûn.

إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمࣲ‏ ﴿135﴾

innî eḫâfü `aleyküm `aẕâbe yevmin `ażîm.

135. Doğrusu sizin hakkınızda büyük bir günün azabından korkuyorum.”

قَالُواْ سَوَآءٌ عَلَيۡنَآ أَوَعَظۡتَ أَمۡ لَمۡ تَكُن مِّنَ ٱلۡوَٰعِظِينَ ﴿136﴾

ḳâlû sevâün `aleynâ eve`ażte em lem teküm mine-lvâ`iżîn.

136. Şöyle cevap verdiler: “Sen öğüt versen de vermesen de bizce birdir.”

إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿137﴾

in hâẕâ illâ ḫulüḳu-l'evvelîn.

137. “Bu, öncekilerin tuttuğu yoldan başkası değildir.

وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿138﴾

vemâ naḥnü bimü`aẕẕebîn.

138. Bu yüzden azaba uğratılacak da değiliz.”

فَكَذَّبُوهُ فَأَهۡلَكۡنَٰهُمۡۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ﴿139﴾

fekeẕẕebûhü feehleknâhüm. inne fî ẕâlike leâyeh. vemâ kâne ekŝeruhüm mü'minîn.

139. Böylece onu yalancılıkla suçladılar; biz de onları helâk ettik. Doğrusu bu anlatılanlarda büyük bir ibret vardır ama çokları inanmazlar.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿140﴾

veinne rabbeke lehüve-l`azîzü-rraḥîm.

140. Şüphesiz rabbin, işte O, mutlak güç ve engin merhamet sahibidir.

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿141﴾

keẕẕebet ŝemûdü-lmürselîn.

141. Semûd kavmi de peygamberleri yalancılıkla suçladı.

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ صَٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿142﴾

iẕ ḳâle lehüm eḫûhüm ṣâliḥun elâ tetteḳûn.

142. Kardeşleri Sâlih onlara şöyle demişti: “Allah’a karşı gelmekten sakınmaz mısınız?

إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ‏ ﴿143﴾

innî leküm rasûlün emîn.

143. Bakınız, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿144﴾

fetteḳu-llâhe veeṭî`ûn.

144. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿145﴾

vemâ es'elüküm `aleyhi min ecr. in ecriye illâ `alâ rabbi-l`âlemîn.

145. Bunun için sizden bir karşılık beklemiyorum. Benim ecrimi vermek yalnız âlemlerin rabbine aittir.

أَتُتۡرَكُونَ فِي مَا هَٰهُنَآ ءَامِنِينَ ﴿146﴾

etütrakûne fî mâ hâhünâ âminîn.

146–149. Siz burada, bahçelerin, pınarların içinde; ekinlerin, meyveleri uç vermiş hurma ağaçlarının arasında güven içinde bırakılacağınızı ve dağlardan ustaca evler oyup yapmaya devam edebileceğinizi mi sanıyorsunuz?

فِي جَنَّٰتࣲ وَعُيُونࣲ‏ ﴿147﴾

fî cennâtiv ve`uyûn.

وَزُرُوعࣲ وَنَخۡلࣲ طَلۡعُهَا هَضِيمࣱ‏ ﴿148﴾

vezürû`iv venaḫlin ṭal`uhâ heḍîm.

وَتَنۡحِتُونَ مِنَ ٱلۡجِبَالِ بُيُوتࣰ ا فَٰرِهِينَ ﴿149﴾

vetenḥitûne mine-lcibâli büyûten fârihîn.

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿150﴾

fetteḳu-llâhe veeṭî`ûn.

150. Artık Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

وَلَا تُطِيعُوٓاْ أَمۡرَ ٱلۡمُسۡرِفِينَ ﴿151﴾

velâ tüṭî`û emra-lmüsrifîn.

151–152. Yeryüzünde düzeni bozan ama düzeltmeye yanaşmayan aşırıların istediklerini yapmayın.”

ٱلَّذِينَ يُفۡسِدُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَلَا يُصۡلِحُونَ ﴿152﴾

elleẕîne yüfsidûne fi-l'arḍi velâ yuṣliḥûn.

قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ ﴿153﴾

ḳâlû innemâ ente mine-lmüseḥḥarîn.

153. Dediler ki: “Kuşkusuz sen, kendisine büyü yapılmış birisin!

مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرࣱ مِّثۡلُنَا فَأۡتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ﴿154﴾

mâ ente illâ beşerum miŝlünâ. fe'ti biâyetin in künte mine-ṣṣâdiḳîn.

154. Sen de yalnızca bizim gibi bir insansın. Eğer doğru sözlü isen, haydi bize bir mûcize getir.”

قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةࣱ لَّهَا شِرۡبࣱ وَلَكُمۡ شِرۡبُ يَوۡمࣲ مَّعۡلُومࣲ‏ ﴿155﴾

ḳâle hâẕihî nâḳatül lehâ şirbüv veleküm şirbü yevmim ma`lûm.

155–156. Sâlih, “İşte (mûcize) bu dişi devedir; onun bir su içme hakkı vardır, belli bir günün içme hakkı da sizindir; sakın ona bir kötülük yapmayın, yoksa büyük bir günün azabı yakanıza yapışır” dedi.

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءࣲ فَيَأۡخُذَكُمۡ عَذَابُ يَوۡمٍ عَظِيمࣲ‏ ﴿156﴾

velâ temessûhâ bisûin feye'ḫuẕeküm `aẕâbü yevmin `ażîm.

فَعَقَرُوهَا فَأَصۡبَحُواْ نَٰدِمِينَ ﴿157﴾

fe`aḳarûhâ feaṣbeḥû nâdimîn.

157–158. Buna rağmen onlar deveyi kestiler, ama yaptıklarına pişman oldular; çünkü onları azap yakaladı. Doğrusu bunda büyük bir ders vardır ama çokları iman etmezler.

فَأَخَذَهُمُ ٱلۡعَذَابُۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ﴿158﴾

feeḫaẕehümü-l`aẕâb. inne fî ẕâlike leâyeh. vemâ kâne ekŝeruhüm mü'minîn.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿159﴾

veinne rabbeke lehüve-l`azîzü-rraḥîm.

159. Şüphesiz rabbin, işte O, mutlak güç ve engin merhamet sahibidir.

كَذَّبَتۡ قَوۡمُ لُوطٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿160﴾

keẕẕebet ḳavmü lûṭini-lmürselîn.

160. Lût kavmi de peygamberleri yalancılıkla suçladı.

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿161﴾

iẕ ḳâle lehüm eḫûhüm lûṭun elâ tetteḳûn.

161. Kardeşleri Lût onlara şöyle demişti: “Allah’a karşı gelmekten sakınmaz mısınız?

إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ‏ ﴿162﴾

innî leküm rasûlün emîn.

162. Bilin ki ben, size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿163﴾

fetteḳu-llâhe veeṭî`ûn.

163. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿164﴾

vemâ es'elüküm `aleyhi min ecr. in ecriye illâ `alâ rabbi-l`âlemîn.

164. Bunun için sizden karşılık beklemiyorum. Benim ecrimi vermek yalnız âlemlerin rabbine aittir.

أَتَأۡتُونَ ٱلذُّكۡرَانَ مِنَ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿165﴾

ete'tûne-ẕẕükrâne mine-l`âlemîn.

165–166. Rabbinizin sizler için yarattığı eşlerinizi bırakıp da insanlar arasından erkeklerle mi beraber oluyorsunuz? Doğrusu siz haddini aşan bir kavimsiniz!”

وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمۡ رَبُّكُم مِّنۡ أَزۡوَٰجِكُمۚ بَلۡ أَنتُمۡ قَوۡمٌ عَادُونَ ﴿166﴾

veteẕerûne mâ ḫaleḳa leküm rabbüküm min ezvâciküm. bel entüm ḳavmün `âdûn.

قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمُخۡرَجِينَ ﴿167﴾

ḳâlû leil lem tentehi yâ lûṭu letekûnenne mine-lmuḫracîn.

167. “Ey Lût!” dediler, “Bu tutumundan vazgeçmezsen iyi bil ki sen de kovulacaksın!”

قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلۡقَالِينَ ﴿168﴾

ḳâle innî li`ameliküm mine-lḳâlîn.

168. Lût, “Doğrusu ben bu yaptığınızdan dolayı sizden nefret ediyorum” dedi.

رَبِّ نَجِّنِي وَأَهۡلِي مِمَّا يَعۡمَلُونَ ﴿169﴾

rabbi neccinî veehlî mimmâ ya`melûn.

169. “Rabbim! Beni ve ailemi, bunların yapmakta olduklarının vebalinden kurtar” diye dua etti.

فَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ ﴿170﴾

fenecceynâhü veehlehû ecme`în.

170–171. Bunun üzerine geride kalanlar arasındaki yaşlı kadın müstesna, onu ve bütün ailesini kurtardık.

إِلَّا عَجُوزࣰ ا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ ﴿171﴾

illâ `acûzen fi-lgâbirîn.

ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ ﴿172﴾

ŝümme demmerne-l'âḫarîn.

172. Sonra diğerlerini helâk ettik.

وَأَمۡطَرۡنَا عَلَيۡهِم مَّطَرࣰ اۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلۡمُنذَرِينَ ﴿173﴾

veemṭarnâ `aleyhim meṭarâ. fesâe meṭaru-lmünẕerîn.

173. Üzerlerine de görülmemiş bir yağmur yağdırdık, sonunda önceden uyarılmış olanların yağmuru korkunç oldu.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ﴿174﴾

inne fî ẕâlike leâyeh. vemâ kâne ekŝeruhüm mü'minîn.

174. Elbet bunda büyük bir ibret vardır; fakat çokları iman etmezler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿175﴾

veinne rabbeke lehüve-l`azîzü-rraḥîm.

175. Şüphesiz rabbin, işte O, mutlak güç ve engin merhamet sahibidir.

كَذَّبَ أَصۡحَٰبُ لۡـَٔيۡكَةِ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿176﴾

keẕẕebe aṣḥâbü-l'eyketi-lmürselîn.

176. Eyke halkı da peygamberleri yalancılıkla suçladı.

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ شُعَيۡبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿177﴾

iẕ ḳâle lehüm şu`aybün elâ tetteḳûn.

177. Şuayb onlara şöyle demişti: “Allah’a karşı gelmekten sakınmaz mısınız?

إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ‏ ﴿178﴾

innî leküm rasûlün emîn.

178. Bakınız ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿179﴾

fetteḳu-llâhe veeṭî`ûn.

179. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿180﴾

vemâ es'elüküm `aleyhi min ecr. in ecriye illâ `alâ rabbi-l`âlemîn.

180. Bunun için sizden bir karşılık beklemiyorum. Benim ecrimi vermek yalnız âlemlerin rabbine aittir.

۞أَوۡفُواْ ٱلۡكَيۡلَ وَلَا تَكُونُواْ مِنَ ٱلۡمُخۡسِرِينَ ﴿181﴾

evfü-lkeyle velâ tekûnû mine-lmuḫsirîn.

181. Ölçüyü tam tutun, eksik verenlerden olmayın.

وَزِنُواْ بِٱلۡقِسۡطَاسِ ٱلۡمُسۡتَقِيمِ ﴿182﴾

vezinû bilḳisṭâsi-lmüsteḳîm.

182. Doğru terazi ile tartın.

وَلَا تَبۡخَسُواْ ٱلنَّاسَ أَشۡيَآءَهُمۡ وَلَا تَعۡثَوۡاْ فِي ٱلۡأَرۡضِ مُفۡسِدِينَ ﴿183﴾

velâ tebḫasü-nnâse eşyâehüm velâ ta`ŝev fi-l'arḍi müfsidîn.

183. İnsanların hakkı olan şeyleri kısmayın, bozgunculuk yaparak yeryüzünde karışıklık çıkarmayın.

وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ وَٱلۡجِبِلَّةَ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿184﴾

vetteḳu-lleẕî ḫaleḳaküm velcibillete-l'evvelîn.

184. Sizi ve önceki nesilleri yaratana saygılı olun.”

قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ ﴿185﴾

ḳâlû innemâ ente mine-lmüseḥḥarîn.

185. Şöyle cevap verdiler: “Sen, gerçekten büyü yapılmış birisin!

وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرࣱ مِّثۡلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلۡكَٰذِبِينَ ﴿186﴾

vemâ ente illâ beşer miŝlünâ vein neżunnüke lemine-lkâẕibîn.

186. Sen de sadece bizim gibi bir beşersin. Biz senin kuşkusuz yalancılardan biri olduğuna inanıyoruz.

فَأَسۡقِطۡ عَلَيۡنَا كِسَفࣰ ا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ﴿187﴾

feesḳiṭ `aleynâ kisefem mine-ssemâi in künte mine-ṣṣâdiḳîn.

187. Eğer doğru sözlü isen, haydi üstümüze gökten azap yağdır.”

قَالَ رَبِّيٓ أَعۡلَمُ بِمَا تَعۡمَلُونَ ﴿188﴾

ḳâle rabbî a`lemü bimâ ta`melûn.

188. Şuayb, “Yaptıklarınızı en iyi bilen rabbimdir” dedi.

فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمۡ عَذَابُ يَوۡمِ ٱلظُّلَّةِۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٍ ﴿189﴾

fekeẕẕebûhü feeḫaẕehüm `aẕâbü yevmi-żżulleh. innehû kâne `aẕâbe yevmin `ażîm.

189. Onu yalancılıkla suçladılar, derken gölge gününün azabı üzerlerine çöküverdi. O gerçekten büyük bir günün azabıydı!

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ﴿190﴾

inne fî ẕâlike leâyeh. vemâ kâne ekŝeruhüm mü'minîn.

190. Doğrusu almak isteyenler için bunda büyük bir ders vardır; ama çokları iman etmezler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿191﴾

veinne rabbeke lehüve-l`azîzü-rraḥîm.

191. Şüphesiz rabbin, işte O, mutlak güç ve engin merhamet sahibidir.

وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿192﴾

veinnehû letenzîlü rabbi-l`âlemîn.

192. Şüphesiz bu Kur’an âlemlerin rabbi tarafından indirilmiştir.

نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلۡأَمِينُ ﴿193﴾

nezele bihi-rrûḥu-l'emîn.

193–195. Onu, senin kalbine uyarıcılardan olasın diye açık bir Arapça ile Rûhulemîn indirmiştir.

عَلَىٰ قَلۡبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُنذِرِينَ ﴿194﴾

`alâ ḳalbike litekûne mine-lmünẕirîn.

بِلِسَانٍ عَرَبِيࣲّ مُّبِينࣲ‏ ﴿195﴾

bilisânin `arabiyyim mübîn.

وَإِنَّهُۥ لَفِي زُبُرِ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿196﴾

veinnehû lefî zübüri-l'evvelîn.

196. O Kur’an, şüphesiz öncekilerin kitaplarında da vardır.

أَوَلَمۡ يَكُن لَّهُمۡ ءَايَةً أَن يَعۡلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُاْ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ﴿197﴾

evelem yekül lehüm âyeten ey ya`lemehû `ulemâü benî isrâîl.

197. İsrâiloğulları bilginlerinin bunu bilmesi onlar için bir delil değil midir?

وَلَوۡ نَزَّلۡنَٰهُ عَلَىٰ بَعۡضِ ٱلۡأَعۡجَمِينَ ﴿198﴾

velev nezzelnâhü `alâ ba`ḍi-l'a`cemîn.

198–199. Kur’an’ı Arap olmayanlardan birine indirseydik de onu onlara okusaydı, yine iman etmezlerdi.

فَقَرَأَهُۥ عَلَيۡهِم مَّا كَانُواْ بِهِۦ مُؤۡمِنِينَ ﴿199﴾

feḳara'ehû `aleyhim mâ kânû bihî mü'minîn.

كَذَٰلِكَ سَلَكۡنَٰهُ فِي قُلُوبِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ ﴿200﴾

keẕâlike seleknâhü fî ḳulûbi-lmücrimîn.

200. Onu (inkârı) günahkârların zihinlerine böyle soktuk.

لَا يُؤۡمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُاْ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ ﴿201﴾

lâ yü'minûne bihî ḥattâ yeravu-l`aẕâbe-l'elîm.

201. Onlar, sonunda can yakıcı azabı görünceye kadar ona iman etmezler.

فَيَأۡتِيَهُم بَغۡتَةࣰ وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ ﴿202﴾

feye'tiyehüm bagtetev vehüm lâ yeş`urûn.

202. O azap farkında olmadan kendilerine ansızın geliverir.

فَيَقُولُواْ هَلۡ نَحۡنُ مُنظَرُونَ ﴿203﴾

feyeḳûlû hel naḥnü münżarûn.

203. Sonra, “Bize yeni bir süre verilir mi acaba?” diyecekler.

أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ ﴿204﴾

efebi`aẕâbinâ yesta`cilûn.

204. O halde (şimdi gelsin diyerek) azabımızın çabuklaşmasını mı istiyorlar?

أَفَرَءَيۡتَ إِن مَّتَّعۡنَٰهُمۡ سِنِينَ ﴿205﴾

eferaeyte im metta`nâhüm sinîn.

205–206. Ne dersin? Biz onları yıllarca nimetlerden faydalandırmışsak, sonra da kendilerine vaad edilen azap başlarına gelmişse!

ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ ﴿206﴾

ŝümme câehüm mâ kânû yû`adûn.

مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يُمَتَّعُونَ ﴿207﴾

mâ agnâ `anhüm mâ kânû yümette`ûn.

207. Senelerce yararlandırıldıkları nimetler onlara ne fayda sağlamıştır?

وَمَآ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ ﴿208﴾

vemâ ehleknâ min ḳaryetin illâ lehâ münẕirûn.

208–209. Kaldı ki biz, öğüt vermek üzere uyarıcılar göndermeden hiçbir ülke halkını yok etmemişizdir. Biz zalim değiliz.

ذِكۡرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ ﴿209﴾

ẕikrâ. vemâ künnâ żâlimîn.

وَمَا تَنَزَّلَتۡ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ ﴿210﴾

vemâ tenezzelet bihi-şşeyâṭîn.

210–211. Onu (ilâhî öğüdü) şeytanlar indirmedi. Bu onların yapacağı iş değildir, zaten buna güçleri de yetmez.

وَمَا يَنۢبَغِي لَهُمۡ وَمَا يَسۡتَطِيعُونَ ﴿211﴾

vemâ yembegî lehüm vemâ yesteṭî`ûn.

إِنَّهُمۡ عَنِ ٱلسَّمۡعِ لَمَعۡزُولُونَ ﴿212﴾

innehüm `ani-ssem`i lema`zûlûn.

212. Şüphesiz onlar, vahyi işitmekten kesinlikle uzak tutulmuşlardır.

فَلَا تَدۡعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُعَذَّبِينَ ﴿213﴾

felâ ted`u me`a-llâhi ilâhen âḫara fetekûne mine-lmü`aẕẕebîn.

213. O halde sakın Allah ile birlikte başka tanrıya kulluk edip yalvarma, sonra cezaya çarptırılanlardan olursun!

وَأَنذِرۡ عَشِيرَتَكَ ٱلۡأَقۡرَبِينَ ﴿214﴾

veenẕir `aşîrateke-l'aḳrabîn.

214. Yakın akrabanı da uyar.

وَٱخۡفِضۡ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿215﴾

vaḫfiḍ cenâḥake limeni-ttebe`ake mine-lmü'minîn.

215. Sana uyan müminlere kol kanat ger.

فَإِنۡ عَصَوۡكَ فَقُلۡ إِنِّي بَرِيٓءࣱ مِّمَّا تَعۡمَلُونَ ﴿216﴾

fein `aṣavke feḳul innî berîüm mimmâ ta`melûn.

216. Şayet sana karşı gelirlerse de ki: “Ben sizin yaptıklarınızdan kesinlikle uzağım.”

وَتَوَكَّلۡ عَلَى ٱلۡعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ ﴿217﴾

vetevekkel `ale-l`azîzi-rraḥîm.

217–219. Sen, O, mutlak güçlü ve engin merhamet sahibi olan, huzurunda durduğun ve secde edenler içinde halden hale girdiğin zaman seni gören Allah’a güvenip dayan.

ٱلَّذِي يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ ﴿218﴾

elleẕî yerâke ḥîne teḳûm.

وَتَقَلُّبَكَ فِي ٱلسَّٰجِدِينَ ﴿219﴾

veteḳallübeke fi-ssâcidîn.

إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ ﴿220﴾

innehû hüve-ssemî`u-l`alîm.

220. Her şeyi işiten, bilen O’dur.

هَلۡ أُنَبِّئُكُمۡ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَٰطِينُ ﴿221﴾

hel ünebbiüküm `alâ men tenezzelü-şşeyâṭîn.

221. Şeytanların kime ineceğini size haber vereyim mi?

تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمࣲ‏ ﴿222﴾

tenezzelü `alâ külli effâkin eŝîm.

222. Onlar günaha, iftiraya düşkün olan herkese inerler (onlara kötülüğü telkin ederler).

يُلۡقُونَ ٱلسَّمۡعَ وَأَكۡثَرُهُمۡ كَٰذِبُونَ ﴿223﴾

yülḳûne-ssem`a veekŝeruhüm kâẕibûn.

223. Bunlar, (şeytanlara) kulak verirler, çoğu da yalancıdır.

وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلۡغَاوُۥنَ ﴿224﴾

veşşu`arâü yettebi`uhümü-lgâvûn.

224. Şairlere gelince, onlara da yoldan sapanlar uyar.

أَلَمۡ تَرَ أَنَّهُمۡ فِي كُلِّ وَادࣲ يَهِيمُونَ ﴿225﴾

elem tera ennehüm fî külli vâdiy yehîmûn.

225–226. Onların her vadide şaşkın şaşkın dolaştıklarını ve gerçekte yapmadıkları şeyleri söylediklerini görmez misin?

وَأَنَّهُمۡ يَقُولُونَ مَا لَا يَفۡعَلُونَ ﴿226﴾

veennehüm yeḳûlûne mâ lâ yef`alûn.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَذَكَرُواْ ٱللَّهَ كَثِيرࣰ ا وَٱنتَصَرُواْ مِنۢ بَعۡدِ مَا ظُلِمُواْۗ وَسَيَعۡلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ أَيَّ مُنقَلَبࣲ يَنقَلِبُونَ ﴿227﴾

ille-lleẕîne âmenû ve`amilu-ṣṣâliḥâti veẕekerü-llâhe keŝîrav venteṣarû mim ba`di mâ żulimû. veseya`lemü-lleẕîne żalemû eyye münḳalebiy yenḳalibûn.

227. Ancak iman edip dünya ve âhiret için yararlı işler yapanlar, Allah’ı çokça ananlar ve haksızlığa uğratıldıktan sonra kendilerini savunanlar başkadır. Haksızlık edenler, neye nasıl dönüşeceklerini (başlarına nelerin geleceğini) yakında görecekler.