Zâriyât Suresi

وَٱلذَّٰرِيَٰتِ ذَرۡوࣰ ا ﴿1﴾

veẕẕâriyâti ẕervâ.

1–6. Savurdukça savuranlara, yükü taşıyanlara, kolaylıkla akıp gidenlere, işleri taksim edenlere andolsun ki size vaad edilen şey kesinlikle doğrudur ve son yargılama mutlaka gerçekleşecektir.

فَٱلۡحَٰمِلَٰتِ وِقۡرࣰ ا ﴿2﴾

felḥâmilâti viḳrâ.

فَٱلۡجَٰرِيَٰتِ يُسۡرࣰ ا ﴿3﴾

felcâriyâti yüsrâ.

فَٱلۡمُقَسِّمَٰتِ أَمۡرًا ﴿4﴾

felmüḳassimâti emrâ.

إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقࣱ‏ ﴿5﴾

innemâ tû`adûne leṣâdiḳ.

وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعࣱ‏ ﴿6﴾

veinne-ddîne levâḳi`.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلۡحُبُكِ ﴿7﴾

vessemâi ẕâti-lḥubük.

7–8. Alanları ayrılmış yıldız kümeleri ile dolu göğe andolsun ki siz çelişkili sözler söylemektesiniz.

إِنَّكُمۡ لَفِي قَوۡلࣲ مُّخۡتَلِفࣲ‏ ﴿8﴾

inneküm lefî ḳavlim muḫtelif.

يُؤۡفَكُ عَنۡهُ مَنۡ أُفِكَ ﴿9﴾

yü'fekü `anhü men üfik.

9. Çarpık düşünceli olanlar doğru yoldan başkasına yönelirler.

قُتِلَ ٱلۡخَرَّٰصُونَ ﴿10﴾

ḳutile-lḫarrâṣûn.

10–12. Kahrolası yalancılar, o gaflet içinde yüzen kendini bilmezler, “Hani son yargılama günü ne zaman?” diye sorarlar.

ٱلَّذِينَ هُمۡ فِي غَمۡرَةࣲ سَاهُونَ ﴿11﴾

elleẕîne hüm fî gamratin sâhûn.

يَسۡـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلدِّينِ ﴿12﴾

yes'elûne eyyâne yevmü-ddîn.

يَوۡمَ هُمۡ عَلَى ٱلنَّارِ يُفۡتَنُونَ ﴿13﴾

yevme hüm `ale-nnâri yüftenûn.

13. O gün onlar ateşle sınanacaklar!

ذُوقُواْ فِتۡنَتَكُمۡ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تَسۡتَعۡجِلُونَ ﴿14﴾

ẕûḳû fitneteküm. hâẕe-lleẕî küntüm bihî testa`cilûn.

14. Tadın bakalım cezanızı! Çabucak gelmesini isteyip durduğunuz işte bu!

إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّٰتࣲ وَعُيُونٍ ﴿15﴾

inne-lmütteḳîne fî cennâtiv ve`uyûn.

15–16. Allah’a saygısızlıktan sakınanlar ise rablerinin kendilerine verdiklerini alarak cennetlerde ve pınar başlarında olacaklar. Çünkü onlar daha önce güzel davranışlar içindeydiler.

ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُحۡسِنِينَ ﴿16﴾

âḫiẕîne mâ âtâhüm rabbühüm. innehüm kânû ḳable ẕâlike muḥsinîn.

كَانُواْ قَلِيلࣰ ا مِّنَ ٱلَّيۡلِ مَا يَهۡجَعُونَ ﴿17﴾

kânû ḳalîlem mine-lleyli mâ yehce`ûn.

17. Onlar gecenin az bir kısmında uyurlardı.

وَبِٱلۡأَسۡحَارِ هُمۡ يَسۡتَغۡفِرُونَ ﴿18﴾

vebil'esḥâri hüm yestagfirûn.

18. Seher vakitlerinde rablerinden bağışlanmalarını dilerlerdi.

وَفِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقࣱّ لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ ﴿19﴾

vefî emvâlihim ḥaḳḳul lissâili velmaḥrûm.

19. Yardım isteyenlere ve yoksullara mallarından belli bir pay ayırırlardı.

وَفِي ٱلۡأَرۡضِ ءَايَٰتࣱ لِّلۡمُوقِنِينَ ﴿20﴾

vefi-l'arḍi âyâtül lilmûḳinîn.

20. Sağlam düşünce ve inanç sahipleri için yeryüzünde açık kanıtlar vardır.

وَفِيٓ أَنفُسِكُمۡۚ أَفَلَا تُبۡصِرُونَ ﴿21﴾

vefî enfüsiküm. efelâ tübṣirûn.

21. Hatta kendinizde de. Hiç görmüyor musunuz?

وَفِي ٱلسَّمَآءِ رِزۡقُكُمۡ وَمَا تُوعَدُونَ ﴿22﴾

vefi-ssemâi rizḳuküm vemâ tû`adûn.

22. Rızkınız ve size vaad edilenler göktedir.

فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ إِنَّهُۥ لَحَقࣱّ مِّثۡلَ مَآ أَنَّكُمۡ تَنطِقُونَ ﴿23﴾

feverabbi-ssemâi vel'arḍi innehû leḥaḳḳum miŝle mâ enneküm tenṭiḳûn.

23. Göğün ve yerin rabbine andolsun ki bu, tıpkı sizin konuşmanız kadar gerçek!

هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيۡفِ إِبۡرَٰهِيمَ ٱلۡمُكۡرَمِينَ ﴿24﴾

hel etâke ḥadîŝü ḍayfi ibrâhîme-lmükramîn.

24. İbrâhim’in değerli konuklarıyla ilgili kıssa sana ulaştı mı?

إِذۡ دَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَقَالُواْ سَلَٰمࣰ اۖ قَالَ سَلَٰمࣱ قَوۡمࣱ مُّنكَرُونَ ﴿25﴾

iẕ deḫalû `aleyhi feḳâlû selâmâ. ḳâle selâm. ḳavmüm münkerûn.

25. Onun yanına girdiklerinde “selâm” demişler, o da “selâm” demiş; (içinden) “Hiç de tanıdık kimseler değil” diye geçirmişti.

فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجۡلࣲ سَمِينࣲ‏ ﴿26﴾

ferâga ilâ ehlihî fecâe bi`iclin semîn.

26. Belli etmeden hemen ailesinin yanına gitti ve (kızartılmış) besili bir buzağı getirdi.

فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيۡهِمۡ قَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ ﴿27﴾

feḳarrabehû ileyhim ḳâle elâ te'külûn.

27. Onu önlerine koydu ve “Buyurmaz mısınız?” dedi.

فَأَوۡجَسَ مِنۡهُمۡ خِيفَةࣰۖ قَالُواْ لَا تَخَفۡۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمࣲ‏ ﴿28﴾

feevcese minhüm ḫîfeh. ḳâlû lâ teḫaf. vebeşşerûhü bigulâmin `alîm.

28. Durumlarından dolayı biraz kaygılandı. “Korkma” dediler ve ona derin bilgi sahibi olacak bir oğul müjdesi verdiler.

فَأَقۡبَلَتِ ٱمۡرَأَتُهُۥ فِي صَرَّةࣲ فَصَكَّتۡ وَجۡهَهَا وَقَالَتۡ عَجُوزٌ عَقِيمࣱ‏ ﴿29﴾

feaḳbeleti-mraetühû fî ṣarratin feṣakket vechehâ veḳâlet `acûzün `aḳîm.

29. Karısı heyecanla bağırarak alnına vurdu; “Benim gibi yaşlı ve kısır bir kadın ha!” dedi.

قَالُواْ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡحَكِيمُ ٱلۡعَلِيمُ ﴿30﴾

ḳâlû keẕâliki ḳâle rabbük. innehû hüve-lḥakîmü-l`alîm.

30. “Rabbin böyle buyurdu” dediler; “Kuşkusuz hikmeti sonsuz, ilmi sınırsız olan yalnız O’dur.”

۞قَالَ فَمَا خَطۡبُكُمۡ أَيُّهَا ٱلۡمُرۡسَلُونَ ﴿31﴾

ḳâle femâ ḫaṭbüküm eyyühe-lmürselûn.

31. İbrâhim, “Peki ey elçiler! Sizin asıl göreviniz nedir?” dedi.

قَالُوٓاْ إِنَّآ أُرۡسِلۡنَآ إِلَىٰ قَوۡمࣲ مُّجۡرِمِينَ ﴿32﴾

ḳâlû innâ ürsilnâ ilâ ḳavmim mücrimîn.

32. “Biz” dediler, “Günaha batmış bir topluluğa gönderildik;

لِنُرۡسِلَ عَلَيۡهِمۡ حِجَارَةࣰ مِّن طِينࣲ‏ ﴿33﴾

linürsile `aleyhim ḥicâratem min ṭîn.

33–34. Haddi aşanlar için rabbinin nezdinde işaretlenmiş balçıktan taşları üzerlerine yağdırmak üzere.”

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلۡمُسۡرِفِينَ ﴿34﴾

müsevvemeten `inde rabbike lilmüsrifîn.

فَأَخۡرَجۡنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿35﴾

feaḫracnâ men kâne fîhâ mine-lmü'minîn.

35. Derken, orada bulunan müminleri çıkardık.

فَمَا وَجَدۡنَا فِيهَا غَيۡرَ بَيۡتࣲ مِّنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ ﴿36﴾

femâ vecednâ fîhâ gayra beytim mine-lmüslimîn.

36. Zaten orada -bir hâne dışında- Allah’a teslim olmuş kimseler de bulamadık.

وَتَرَكۡنَا فِيهَآ ءَايَةࣰ لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ ﴿37﴾

veteraknâ fîhâ âyetel lilleẕîne yeḫâfûne-l`aẕâbe-l'elîm.

37. Ve orada, acı veren azaptan korkanlar için bir işaret bırakmış olduk.

وَفِي مُوسَىٰٓ إِذۡ أَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ بِسُلۡطَٰنࣲ مُّبِينࣲ‏ ﴿38﴾

vefî mûsâ iẕ erselnâhü ilâ fir`avne bisülṭânim mübîn.

38. Mûsâ’da da (ibretler var). Onu apaçık delillerle Firavun’a göndermiştik.

فَتَوَلَّىٰ بِرُكۡنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوۡ مَجۡنُونࣱ‏ ﴿39﴾

fetevellâ biruknihî veḳâle sâḥirun ev mecnûn.

39. Firavun saltanatı sebebiyle ona karşı çıkmış ve “O, ya bir sihirbaz veya bir mecnundur” demişti.

فَأَخَذۡنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذۡنَٰهُمۡ فِي ٱلۡيَمِّ وَهُوَ مُلِيمࣱ‏ ﴿40﴾

feeḫaẕnâhü vecünûdehû fenebeẕnâhüm fi-lyemmi vehüve mülîm.

40. Sonunda -(davranışlarıyla) kendini rezil etmiş olarak- onu ve askerlerini yakalayıp denize attık.

وَفِي عَادٍ إِذۡ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلۡعَقِيمَ ﴿41﴾

vefî `âdin iẕ erselnâ `aleyhimü-rrîḥa-l`aḳîm.

41. Âd kavminde de (ibretler var). Onlara silip süpüren rüzgârı göndermiştik.

مَا تَذَرُ مِن شَيۡءٍ أَتَتۡ عَلَيۡهِ إِلَّا جَعَلَتۡهُ كَٱلرَّمِيمِ ﴿42﴾

mâ teẕeru min şey'in etet `aleyhi illâ ce`alethü kelramîm.

42. Üzerinden geçtiği hiçbir şeyi bırakmıyor, kül edip savuruyordu.

وَفِي ثَمُودَ إِذۡ قِيلَ لَهُمۡ تَمَتَّعُواْ حَتَّىٰ حِينࣲ‏ ﴿43﴾

vefî ŝemûde iẕ ḳîle lehüm temette`û ḥattâ ḥîn.

43. Semûd’da da (ibretler var). Onlara, “Bir süreye kadar faydalanın bakalım!” denmişti.

فَعَتَوۡاْ عَنۡ أَمۡرِ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمۡ يَنظُرُونَ ﴿44﴾

fe`atev `an emri rabbihim feeḫaẕethümu-ṣṣâ`iḳatü vehüm yenżurûn.

44. Rablerinin buyruğuna uymayı kendilerine yediremediler. Bu yüzden, bakıp dururlarken onları yıldırım yakalayıverdi!

فَمَا ٱسۡتَطَٰعُواْ مِن قِيَامࣲ وَمَا كَانُواْ مُنتَصِرِينَ ﴿45﴾

feme-steṭâ`û min ḳiyâmiv vemâ kânû münteṣirîn.

45. Yerlerinden bile kalkamadılar ve kimseden yardım da alamadılar.

وَقَوۡمَ نُوحࣲ مِّن قَبۡلُۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمࣰ ا فَٰسِقِينَ ﴿46﴾

veḳavme nûḥim min ḳabl. innehüm kânû ḳavmen fâsiḳîn.

46. Bunlardan önce yaşayan Nûh’un kavminde de (ibretler var). Çünkü onlar yoldan çıkmış bir topluluk idi.

وَٱلسَّمَآءَ بَنَيۡنَٰهَا بِأَيۡيْدࣲ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ﴿47﴾

vessemâe beneynâhâ bieydiv veinnâ lemûsi`ûn.

47. Göğü kudretimizle biz kurduk ve şüphesiz biz genişletmekteyiz.

وَٱلۡأَرۡضَ فَرَشۡنَٰهَا فَنِعۡمَ ٱلۡمَٰهِدُونَ ﴿48﴾

vel'arḍa feraşnâhâ feni`me-lmâhidûn.

48. Yeri de biz döşedik; güzel de yaptık!

وَمِن كُلِّ شَيۡءٍ خَلَقۡنَا زَوۡجَيۡنِ لَعَلَّكُمۡ تَذَكَّرُونَ ﴿49﴾

vemin külli şey'in ḫalaḳnâ zevceyni le`alleküm teẕekkerûn.

49. Her şeyden çift çift yarattık, inceden inceye düşünesiniz diye.

فَفِرُّوٓاْ إِلَى ٱللَّهِۖ إِنِّي لَكُم مِّنۡهُ نَذِيرࣱ مُّبِينࣱ‏ ﴿50﴾

fefirrû ile-llâh. innî leküm minhü neẕîrum mübîn.

50. (Peygamber şöyle dedi:) “Şu halde Allah’a sığının. Şüphesiz ben sizin için O’nun tarafından apaçık bir uyarıcıyım.

وَلَا تَجۡعَلُواْ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَۖ إِنِّي لَكُم مِّنۡهُ نَذِيرࣱ مُّبِينࣱ‏ ﴿51﴾

velâ tec`alû me`a-llâhi ilâhen âḫar. innî leküm minhü neẕîrum mübîn.

51. Allah’ın yanında başka tanrı edinmeyin. Şüphesiz ben sizin için O’nun tarafından apaçık bir uyarıcıyım.”

كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُواْ سَاحِرٌ أَوۡ مَجۡنُونٌ ﴿52﴾

keẕâlike mâ ete-lleẕîne min ḳablihim mir rasûlin illâ ḳâlû sâḥirun ev mecnûn.

52. İşte böyle; kendilerinden öncekilere de hiçbir peygamber gelmemiştir ki, “O bir sihirbaz veya bir mecnun” demiş olmasınlar.

أَتَوَاصَوۡاْ بِهِۦۚ بَلۡ هُمۡ قَوۡمࣱ طَاغُونَ ﴿53﴾

etevâṣav bih. bel hüm ḳavmün ṭâgûn.

53. Sanki nesiller boyu birbirlerine hep bunu tavsiye etmişler! Daha doğrusu onlar sınır tanımayan bir topluluk!

فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومࣲ‏ ﴿54﴾

fetevelle `anhüm femâ ente bimelûm.

54. Artık onlarla ilgilenme. Bundan dolayı (çağrına uymadılar diye) sen kınanacak değilsin.

وَذَكِّرۡ فَإِنَّ ٱلذِّكۡرَىٰ تَنفَعُ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿55﴾

veẕekkir feinne-ẕẕikrâ tenfe`u-lmü'minîn.

55. Ama (alanlar için) öğüt vermeye devam et, zira öğüt inananlara fayda verir.

وَمَا خَلَقۡتُ ٱلۡجِنَّ وَٱلۡإِنسَ إِلَّا لِيَعۡبُدُونِ ﴿56﴾

vemâ ḫalaḳtü-lcinne vel'inse illâ liya`büdûn.

56. Ben cinleri ve insanları, başka değil, sırf bana kulluk etsinler diye yarattım.

مَآ أُرِيدُ مِنۡهُم مِّن رِّزۡقࣲ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطۡعِمُونِ ﴿57﴾

mâ ürîdü minhüm mir rizḳiv vemâ ürîdü ey yuṭ`imûn.

57. Onlardan bir rızık istemiyorum, beni doyurmalarını da istiyor değilim.

إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلۡقُوَّةِ ٱلۡمَتِينُ ﴿58﴾

inne-llâhe hüve-rrazzâḳu ẕü-lḳuvveti-lmetîn.

58. Şüphesiz rızkı veren, sarsılmaz gücün sahibi olan yalnızca Allah’tır.

فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُواْ ذَنُوبࣰ ا مِّثۡلَ ذَنُوبِ أَصۡحَٰبِهِمۡ فَلَا يَسۡتَعۡجِلُونِ ﴿59﴾

feinne lilleẕîne żalemû ẕenûbem miŝle ẕenûbi aṣḥâbihim felâ yesta`cilûn.

59. Şu iyi bilinmeli ki haksızlığa sapanlar için geçmişteki benzerlerinin payı gibi bir ceza payı var! Şimdi onu benden acele istemesinler!

فَوَيۡلࣱ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن يَوۡمِهِمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ ﴿60﴾

feveylül lilleẕîne keferû miy yevmihimü-lleẕî yû`adûn.

60. Başlarına geleceği bildirilen günden dolayı vay o inkârcıların haline!